Alternatywa dla hormonu wzrostu: CJC-1295, ipamorelin i tesamorelina

Coś się jednak zmienia i da się to zmierzyć. Z wiekiem przysadka wydziela coraz mniej hormonu wzrostu (GH): u zdrowych mężczyzn dobowa produkcja GH spadała średnio o 14% z każdą dekadą życia i o kolejne 6% z każdym dodatkowym punktem BMI [1].

Najprościej byłoby wstrzykiwać gotowy hormon wzrostu. I to działa. W jednym z badań wzięło udział 21 zdrowych mężczyzn w wieku 61–81 lat z niskim poziomem IGF-1, czyli wskaźnika działania GH. Przez pół roku 12 z nich dostawało podskórnie około 0,03 mg GH na kilogram masy ciała, trzy razy w tygodniu. Ich masa beztłuszczowa (wszystko poza tłuszczem, w tym mięśnie) wzrosła o 8,8%, a tkanki tłuszczowej ubyło o 14,4% [16].

Można też inaczej: mocniej pobudzić przysadkę, żeby sama wydzielała go więcej. Tak działają CJC-1295, ipamorelin i tesamorelina.

Czym to się różni od zastrzyków z hormonu wzrostu?

Gotowy hormon wzrostu podaje się z zewnątrz. Sekretagogi, czyli substancje pobudzające wydzielanie GH, działają inaczej: uruchamiają przysadkę, a resztę robi twój organizm.

I robi to po swojemu: GH nie płynie równym strumieniem, tylko dalej wydziela się pulsami. U zdrowych mężczyzn tydzień po dawce CJC-1295 pulsy były tak samo częste i duże jak wcześniej, a poziom GH między nimi wzrósł 7,5-krotnie [2].

CJC-1295: dłuższy sygnał dla przysadki

CJC-1295 to syntetyczna odmiana GHRH, hormonu, którym podwzgórze każe przysadce uwalniać GH. W badaniach u ludzi użyto postaci z tzw. DAC, która po wstrzyknięciu wiąże się z albuminą we krwi [2]. Dzięki temu jej okres półtrwania wynosi 5,8–8,1 dnia [3].

Efekt jest wyraźny i długo się utrzymuje. W dwóch badaniach z placebo u zdrowych dorosłych w wieku 21–61 lat jedna dawka podnosiła średni poziom GH 2–10-krotnie na co najmniej 6 dni, a IGF-1, główny wskaźnik działania GH, 1,5–3-krotnie na 9–11 dni. Po kilku dawkach IGF-1 pozostawał podwyższony nawet do 28 dni [3]. U mężczyzn w wieku 20–40 lat tydzień po jednej dawce średni GH był wyższy o 46%, a IGF-1 o 45% [2].

Użytkownicy częściej sięgają jednak po wersję bez DAC, nazywaną też mod GRF 1-29. Podają ją codziennie, zwykle razem z ipamorelinem.

Ipamorelin: GH bez skoku kortyzolu

Ipamorelin to peptyd z pięciu aminokwasów, który naśladuje grelinę, hormon głodu. Działa w przysadce na inny receptor niż CJC-1295, więc to dla niej drugi, osobny sygnał.

Jego mocną stroną jest selektywność. U świń starsze peptydy z tej grupy, GHRP-6 i GHRP-2, oprócz GH podnosiły też ACTH i kortyzol, czyli hormony stresu. Ipamorelin uwalniał GH podobnie mocno jak GHRP-6, a ACTH i kortyzolu nie podnosił bardziej niż sam GHRH. Tak było nawet przy dawkach ponad 200 razy większych od tej, która daje połowę maksymalnego efektu [4]. Nie bez powodu autorzy nazwali go pierwszym selektywnym sekretagogiem GH.

U ludzi ipamorelin działa szybko i krótko. Gdy zdrowi mężczyźni dostali go w 15-minutowym wlewie dożylnym, GH wydzielił się jednym wyrzutem, który osiągnął szczyt po około 40 minutach, a potem opadał niemal do zera. Sam ipamorelin miał okres półtrwania około 2 godzin [15].

Tesamorelina: mniej tłuszczu na brzuchu i w wątrobie

Tesamorelina to pełny, 44-aminokwasowy GHRH z dołączonym na początku krótkim fragmentem kwasu tłuszczowego. Wstrzykuje się ją podskórnie raz dziennie, a jej działanie sprawdzono w dużych badaniach z placebo.

Najwięcej danych dotyczy tłuszczu brzusznego. Wśród 412 osób z HIV i nadmiarem tłuszczu na brzuchu tesamorelina w dawce 2 mg dziennie zmniejszyła w ciągu 26 tygodni ilość tłuszczu trzewnego (otaczającego narządy) o 15,2%, a w grupie placebo przybyło go 5,0%. Triglicerydy spadły o 50 mg/dl [7]. U osób, które stosowały ją przez cały rok, tłuszczu trzewnego było o 17,5% mniej niż na początku, a w talii ubyło 3,4 cm [8].

Podobnie zareagowała wątroba. U 61 osób z HIV i stłuszczeniem wątroby po roku ubyło w niej tłuszczu o 4,1 punktu procentowego więcej niż na placebo. Poniżej progu stłuszczenia zeszło 35% osób przyjmujących tesamorelinę i 4% z grupy placebo [9].

Podobnie było u osób bez HIV. W badaniu z udziałem 60 osób z otyłością brzuszną i obniżonym wydzielaniem GH powierzchnia tłuszczu trzewnego zmniejszyła się w ciągu roku o 16 cm², a w grupie placebo wzrosła o 19 cm². Spadły też triglicerydy i CRP, wskaźnik stanu zapalnego [10].

Jest jeszcze wątek, którego mało kto się spodziewa: mózg. W grupie 152 osób w wieku 55–87 lat przyjmowanie 1 mg dziennie przez 20 tygodni poprawiło wyniki testów poznawczych, przede wszystkim tych sprawdzających funkcje wykonawcze, czyli planowanie i kontrolę własnych działań [11].

Jak stosują je użytkownicy

Zebraliśmy relacje użytkowników Reddita, którzy opisali, jak stosowali ipamorelin, CJC-1295 albo oba naraz. Prawie wszyscy wstrzykiwali je pod skórę, a liczbę relacji znajdziesz w artykule o CJC-1295 i ipamorelinie.

• Ipamorelin: zwykle 100–300 µg, najczęściej 200 µg, niemal równie często 100 µg, raz dziennie, rzadziej dwa razy.
• CJC-1295 bez DAC: zwykle 100–300 µg, najczęściej 100 µg, raz dziennie, przeważnie w parze z ipamorelinem.
• CJC-1295 z DAC: zwykle 0,5–1 mg, najczęściej 1 mg, raz lub dwa razy w tygodniu. Zakończony kurs opisało 8 osób: u połowy trwał 2–5 tygodni, najdłużej 12.

Zakończony kurs ipamorelinu, samego albo z CJC-1295 bez DAC, opisały 244 osoby. Najczęściej trwał 3 miesiące, a u połowy 2–3 miesiące. Rok albo dłużej stosowało go 36 osób, w tym 17 z przerwami. Przerwę między kursami podało 90 osób: najczęściej trwała około miesiąca, a u 14 z nich 2–3 miesiące. Zmiany sylwetki 107 ze 167 osób, które o nich pisały, opisało po 4–12 tygodniach stosowania, a lepszy sen 72 ze 140 osób w ciągu pierwszych 2 tygodni. Przy tesamorelinie podajemy dawki z badań: 2 mg raz dziennie przez 26–52 tygodnie, a w badaniu nad pamięcią 1 mg dziennie [7, 8, 11].

Czego się spodziewać

Co z bezpieczeństwem?

CJC-1295 i tesamorelina były w badaniach na ogół dobrze tolerowane, a w próbach z CJC-1295 nie zgłoszono poważnych działań niepożądanych [3, 8]. Przy tesamorelinie najczęściej pojawiały się bóle stawów, zaczerwienienie lub świąd w miejscu wstrzyknięcia oraz obrzęki [12]. Za każdym razem wstrzykuje się ją w inne miejsce na brzuchu [12].

Hormon wzrostu może nasilać insulinooporność [13], dlatego przy tesamorelinie zaleca się zbadać glukozę przed rozpoczęciem i kontrolować ją w trakcie stosowania, a co jakiś czas sprawdzać też IGF-1 [12]. Tesamoreliny nie stosuje się w ciąży [12].

Porównanie w jednej tabeli

Co z czym łączyć

Analog GHRH łączy się z ipamorelinem, bo pobudzają dwa różne receptory przysadki, a razem działają mocniej niż osobno. Gdy 18 zdrowym mężczyznom podano peptyd GHRP razem z GHRH, uwolniło się więcej GH, niż wynikałoby z dodania ich osobnych efektów [5]. U myszy z niedoborem GHRH połączenie analogu GHRH z GHRP-2 dało większy przyrost długości i masy ciała niż sam analog [6]. Badania dotyczyły pokrewnych peptydów, więc pokazują zasadę, a nie wyniki samego duetu.

W relacjach użytkowników najczęstsza para to CJC-1295 bez DAC z ipamorelinem. Ta sama zasada dotyczy wersji z DAC i tesamoreliny, bo to też analogi GHRH. Dwóch analogów GHRH, na przykład CJC-1295 z tesamoreliną albo obu wersji CJC-1295, nie łączy się ze sobą. Pobudzają ten sam receptor, więc nie dają przysadce drugiego, niezależnego sygnału.