W skrócie
CJC-1295 to syntetyczny analog hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH), a ipamorelin to peptyd naśladujący grelinę; oba bada się pod kątem pobudzania wydzielania hormonu wzrostu (GH) i łączy się je w jeden zestaw (stack). Każdy z nich pobudza inny receptor przysadki: CJC-1295 receptor GHRH, a ipamorelin receptor greliny. U zdrowych dorosłych pojedyncza dawka długo działającej postaci CJC-1295 zwiększała średnie stężenie GH 2–10-krotnie, zależnie od dawki, na co najmniej 6 dni.
Co to jest
CJC-1295 to syntetyczny analog GHRH, hormonu z podwzgórza, który każe przysadce uwalniać GH. W badaniach u ludzi użyto jego postaci, która po wstrzyknięciu wiąże się z albuminą we krwi, co wydłuża jego okres półtrwania do 5,8–8,1 dnia. Ipamorelin to pentapeptyd z rodziny sekretagogów GH, czyli związków, które naśladują grelinę. Powstał z peptydu GHRP-1 po usunięciu jego środkowego dipeptydu Ala-Trp.
Jak działa
Przysadka uwalnia GH w pulsach, a bodźcem jest zarówno GHRH, jak i grelina. CJC-1295 pobudza receptor GHRH. U zdrowych mężczyzn tydzień po jego pojedynczej dawce pulsy GH zostały zachowane, a poziom GH między pulsami wzrósł 7,5-krotnie. Ipamorelin pobudza receptor, przez który działają peptydy GHRP (receptor greliny): uwalniał GH z komórek przysadki szczura i u szczurów, a u świń, inaczej niż GHRP-6 i GHRP-2, nie zwiększał ACTH (hormonu pobudzającego korę nadnerczy) ani kortyzolu ponad poziom po GHRH. U myszy bez GHRH sam GHRP-2 nie pobudzał wydzielania GH ani wzrostu, a podany z analogiem GHRH wzmacniał jego działanie na wzrost.
W jakim kierunku się go bada
- Wydzielanie hormonu wzrostu
- Poziom IGF-1
- Synergia GHRH i greliny
- Niedobór GH u myszy
Dawkowanie
- Dawka
- 200 µgipamorelin; CJC-1295 najczęściej 100 µg
- Zakres
- 100–300 µgipamorelin
- Częstotliwość
- 1× dziennie
- Cykl
- 2–3 miesiąceipamorelin; najczęściej 3 miesiące
Co pokazały badania
- Badania u ludzi
U zdrowych dorosłych (21–61 lat) w dwóch randomizowanych badaniach z placebo pojedyncza dawka CJC-1295 (postać długo działająca) zwiększała dawkozależnie średnie stężenie GH 2–10-krotnie przez co najmniej 6 dni, a IGF-1 (insulinopodobnego czynnika wzrostu 1) 1,5–3-krotnie przez 9–11 dni. Nie zgłoszono poważnych reakcji niepożądanych. [2]
- Badania u ludzi
U zdrowych mężczyzn w wieku 20–40 lat tydzień po pojedynczej dawce 60 lub 90 µg/kg CJC-1295 pulsacyjność GH była zachowana, poziom GH między pulsami wzrósł 7,5-krotnie, średni GH o 46%, a IGF-1 o 45% względem pomiaru przed podaniem. [1]
- Badania u ludzi
U 18 zdrowych mężczyzn GHRP podany z GHRH uwalniał GH synergistycznie (dawki GHRP 0,1 i 0,3 µg/kg z GHRH 1 µg/kg). Badano GHRP i GHRH, nie CJC-1295 ani ipamorelin. [6]
- Badania na zwierzętach
U szczurów i świń ipamorelin uwalniał GH z siłą zbliżoną do GHRP-6. U świń nie zwiększał ACTH ani kortyzolu ponad poziom po GHRH, także w dawkach ponad 200 razy większych od ED50, czyli dawki dającej połowę maksymalnego uwalniania GH. [3]
- Badania na zwierzętach
U myszy z niedoborem GHRH (GHRH-KO) pięć tygodni leczenia analogiem GHRH (JI-38) z GHRP-2 dało większą długość i masę ciała niż sam JI-38. [7]
- Badania na zwierzętach
U myszy GHRH-KO sam GHRP-2 (10 µg podskórnie dwa razy dziennie przez 6 tygodni) nie pobudzał wydzielania GH ani wzrostu na długość; masa ciała wzrosła względem placebo, ale przez pogorszenie składu ciała. [5]
- Badania na zwierzętach
U myszy GHRH-KO 2 µg CJC-1295 podawane co 24 godziny przez 5 tygodni dało prawidłową masę i długość ciała. Podawanie co 48 i 72 godziny dało wartości wyższe niż placebo, ale bez pełnej normalizacji. [8]
Dla dociekliwych: pełny przegląd naukowy z mechanizmami, szczegółami badań i bibliografią.
Wprowadzenie
W dziedzinie osi hormonu wzrostu kombinacja CJC-1295 i Ipamorelin jest jednym z omawianych zestawów sekretagogów hormonu wzrostu (GHS). Te dwa peptydy działają poprzez odrębne, ale komplementarne szlaki receptorowe w przysadce mózgowej.
CJC-1295 jest syntetycznym analogiem hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH), podczas gdy Ipamorelin należy do klasy mimetyków greliny. Uzasadnienie ich łączenia pochodzi z badań synergii GHRH i sekretagogów GH, opisanych niżej.
Artykuł ten przedstawia aktualny stan badań nad tym stackiem, analizuje mechanizmy działania oraz dostępne dane kliniczne.
Kluczowe ustalenia
Na podstawie przeglądu literatury naukowej i badań klinicznych wyłaniają się następujące kluczowe ustalenia:
Synergię GHRH z sekretagogiem GH opisano u ludzi (GHRP z GHRH(1-44), Bowers 1990) i u myszy (analog GHRH JI-38 z GHRP-2, Fintini 2005). W obu badaniach użyto innych związków niż CJC-1295 i Ipamorelin. Ipamorelin wyróżnia się przy tym selektywnością: u świń, inaczej niż GHRP-6 i GHRP-2, nie zwiększał ACTH ani kortyzolu ponad poziom po GHRH.
Dane kliniczne o CJC-1295 u ludzi dotyczą postaci długo działającej (wiążącej się z albuminą, o półtrwaniu 5,8–8,1 dnia). Po pojedynczej iniekcji średnie stężenie GH rosło 2-10-krotnie przez co najmniej 6 dni, a IGF-1 1,5-3-krotnie przez 9-11 dni (Teichman 2006). Pulsacyjność GH pozostała zachowana (Ionescu i Frohman, 2006).
Mechanizm działania
CJC-1295: Analog GHRH o zwiększonej stabilności
CJC-1295 jest syntetycznym analogiem naturalnego hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH), produkowanego w podwzgórzu. Naturalny GHRH charakteryzuje się bardzo krótkim okresem półtrwania (mniej niż 10 minut) ze względu na szybką degradację przez dipeptydylopeptydazę IV (DPP-IV) i inne proteazy.
Inżynieria molekularna CJC-1295 wprowadza kluczowe modyfikacje strukturalne:
Substytucje aminokwasowe w pozycjach 2, 8, 15 i 27, które:
- Zapewniają odporność na DPP-IV
- Zwiększają stabilność w osoczu
- Przedłużają okres półtrwania do około 30 minut (wersja bez DAC)
Mechanizm na poziomie komórkowym:
- Wiązanie z receptorami GHRH (GHRHR) na somatotrofach przysadki
- Aktywacja szlaku cAMP poprzez adenylylocyklazę
- Aktywacja kinazy proteinowej A (PKA)
- Zwiększona transkrypcja genu GH
- Wzmożona egzocytoza pęcherzyków zawierających GH
Ipamorelin: Selektywny mimetyk greliny
Ipamorelin (NNC 26-0161) to pentapeptydowy agonista receptora sekretagogów hormonu wzrostu (GHSR), opracowany przez Novo Nordisk. Należy do rodziny sekretagogów GH, syntetycznych związków naśladujących zdolność greliny do stymulacji uwolnienia GH.
Wyjątkowa selektywność receptorowa:
- Aktywacja receptora GHSR-1a (receptor greliny)
- Minimalna aktywność względem innych receptorów
- U świń brak istotnego wpływu na ACTH i kortyzol ponad poziom po GHRH; żaden z badanych sekretagogów nie zmieniał FSH, LH, PRL ani TSH
Mechanizm na poziomie komórkowym:
- Wiązanie z receptorem GHSR-1a na somatotrofach
- Aktywacja fosfolipazy C (PLC)
- Mobilizacja wapnia wewnątrzkomórkowego
- Wyzwalanie fuzji dodatkowych pęcherzyków GH
- Supresja somatostatyny (hormonu hamującego GH)
Synergia: Dual pathway amplifikacja
Racjonalne naukowe podstawy łączenia CJC-1295 z Ipamorelin wynikają z ich komplementarnych mechanizmów receptorowych. Somatotrofy przysadki posiadają odrębne populacje receptorów dla GHRH (GHRHR) i greliny (GHSR-1a).
Konwergencja szlaków sygnalizacyjnych:
- CJC-1295: GHRHR → cAMP → PKA → synteza i egzocytoza GH
- Ipamorelin: GHSR-1a → PLC → Ca²⁺ → dodatkowa fuzja pęcherzyków GH
Efekty synergiczne:
- Jednoczesna aktywacja dwóch niezależnych szlaków
- Supresja somatostatyny przez Ipamorelin
- Zwiększona synteza GH przez CJC-1295
- Synergistyczne uwalnianie GH przez GHRP z GHRH u ludzi (Bowers 1990); samego stacku CJC-1295 + Ipamorelin w tym badaniu nie oceniano
Ile hormonu wzrostu uwalniają?
Dane kliniczne z badań CJC-1295
Dane dotyczą postaci CJC-1295 wiążącej się z albuminą po wstrzyknięciu (z DAC), o półtrwaniu 5,8-8,1 dnia. Badanie Teichman et al. (2006, PMID: 16352683) składało się z dwóch randomizowanych, kontrolowanych placebo, podwójnie ślepych badań z rosnącymi dawkami (28 i 49 dni) u zdrowych osób w wieku 21-61 lat:
Odpowiedź GH:
- Po pojedynczej iniekcji dawkozależny wzrost średniego stężenia GH 2-10-krotny
- Czas trwania: co najmniej 6 dni
Odpowiedź IGF-1:
- Wzrost średniego stężenia 1,5-3-krotny
- Czas trwania: 9-11 dni
- Po wielokrotnych dawkach IGF-1 pozostawał powyżej wartości wyjściowych do 28 dni, co autorzy opisują jako efekt kumulacyjny
Ionescu i Frohman (2006, PMID: 17018654) badali zdrowych mężczyzn w wieku 20-40 lat przed i tydzień po pojedynczej dawce 60 lub 90 µg/kg CJC-1295 (próbkowanie co 20 minut przez 12 godzin w nocy):
- Pulsacyjność GH została zachowana; częstość i wielkość pulsów się nie zmieniły
- Poziom GH między pulsami wzrósł 7,5-krotnie, średni GH o 46%, a IGF-1 o 45%
- Między dawkami 60 i 90 µg/kg nie było istotnych różnic
Dane z badań Ipamorelin
Badanie Raun et al. (1998, PMID: 9849822) w komórkach przysadki szczura, u szczurów i u świń:
Porównanie z innymi sekretagogami:
- W komórkach przysadki szczura potencja uwalniania GH zbliżona do GHRP-6 (EC50 1,3 nmol/l wobec 2,2 nmol/l)
- U znieczulonych szczurów ED50 80 nmol/kg (GHRP-6: 115 nmol/kg)
- U świń ipamorelin nie zwiększał ACTH ani kortyzolu ponad poziom po GHRH, w przeciwieństwie do GHRP-6 i GHRP-2
- Brak wpływu na ACTH i kortyzol także w dawkach ponad 200 razy wyższych od ED50 dla GH
Badania nad kombinacją GHRH i sekretagogu GH
Dane z badań u ludzi (Bowers et al., 1990, PMID: 2108187):
- U 18 zdrowych mężczyzn submaksymalne dawki peptydu uwalniającego GH (GHRP) podane łącznie z GHRH uwalniały GH synergistycznie, czyli silniej niż wynikałoby to z sumy odpowiedzi na każdy związek osobno
- Synergia wskazuje, że GHRP i GHRH działają niezależnymi mechanizmami, co stanowi farmakologiczne uzasadnienie łączenia analogu GHRH z sekretagogiem GH
- Pulsatywny charakter wydzielania GH pozostaje zachowany także przy ciągłej stymulacji analogiem GHRH (Ionescu i Frohman, 2006)
Przegląd badań
Badania kliniczne CJC-1295
Teichman et al. (2006, PMID: 16352683): Dwa badania z rosnącymi dawkami
- Populacja: Zdrowe osoby w wieku 21-61 lat
- Design: Dwa randomizowane, kontrolowane placebo, podwójnie ślepe badania z rosnącymi dawkami, trwające 28 i 49 dni
- Interwencja: CJC-1295 lub placebo podskórnie: jedna z czterech rosnących pojedynczych dawek w pierwszym badaniu oraz dwie lub trzy dawki co tydzień lub co dwa tygodnie w drugim
- Wyniki: Dawkozależny wzrost GH (2-10-krotny, co najmniej 6 dni) i IGF-1 (1,5-3-krotny, 9-11 dni); szacowane półtrwanie CJC-1295 5,8-8,1 dnia; po wielokrotnych dawkach IGF-1 powyżej wartości wyjściowych do 28 dni
- Bezpieczeństwo: Nie zgłoszono poważnych reakcji niepożądanych
Ionescu i Frohman (2006, PMID: 17018654): Pulsacyjność GH
- Populacja: Zdrowi mężczyźni w wieku 20-40 lat
- Design: Pomiar przed i tydzień po pojedynczej dawce 60 lub 90 µg/kg, nocne próbkowanie co 20 minut przez 12 godzin
- Wyniki: Pulsacyjność zachowana; poziom GH między pulsami wzrósł 7,5-krotnie, średni GH o 46%, IGF-1 o 45%
Badania prekliniczne Ipamorelin
Raun et al. (1998): Badanie selektywności
- Model: Komórki przysadki szczura, szczury i świnie
- Porównanie: GHRP-6, GHRP-2, Ipamorelin
- Kluczowe ustalenie: U szczurów potencja i skuteczność uwalniania GH porównywalne z GHRP-6; u świń ipamorelin, inaczej niż GHRP-6 i GHRP-2, nie zwiększał ACTH ani kortyzolu ponad poziom po GHRH
- Znaczenie: Opis profilu selektywności Ipamorelin
Badania kombinacji
Bowers et al. (1990, PMID: 2108187): Synergia GHRH + sekretagog GH u ludzi
- Populacja: 18 zdrowych mężczyzn
- Protokół: GHRP w dawkach 0,1, 0,3 i 1,0 µg/kg i.v., osobno oraz łącznie z GHRH w dawce 1,0 µg/kg
- Wyniki: Szczytowe stężenia GH po samym GHRP rosły dawkozależnie z 1,2 µg/l (placebo) do 68,7 µg/l; submaksymalne dawki GHRP (0,1 i 0,3 µg/kg) łącznie z GHRH uwalniały GH synergistycznie
- Wnioski: Farmakologiczne uzasadnienie kombinacji analogu GHRH z sekretagogiem GH
Fintini et al. (2005, PMID: 16601359): Kombinacja vs monoterapia w modelu niedoboru GH
- Model: Myszy z nokautem genu GHRH (GHRH-KO), 5 tygodni leczenia
- Protokół: Analog GHRH (JI-38) sam lub łącznie z sekretagogiem GH (GHRP-2)
- Wyniki: Zwierzęta otrzymujące JI-38 + GHRP-2 osiągnęły większą długość i masę ciała niż otrzymujące sam JI-38
- Kontekst: Sam GHRP-2 podawany przez 6 tygodni nie pobudzał wydzielania GH ani wzrostu u myszy GHRH-KO (Alba i wsp., 2005, PMID: 15985453). Zachowana sygnalizacja GHRH wydaje się warunkiem działania sekretagogu, co przemawia za łączeniem go z analogiem GHRH, nie za stosowaniem zamiast niego
Alba et al. (2006, PMID: 16822960): CJC-1295 w modelu niedoboru GH
- Model: Myszy GHRH-KO, 5 tygodni CJC-1295 (2 µg) w odstępach 24, 48 lub 72 godzin
- Wyniki: Podanie raz na dobę normalizowało masę i długość ciała oraz utrzymywało prawidłowy skład ciała; odstępy 48 i 72 godzin dawały słabszy efekt
- Mechanizm: Wzrost całkowitego RNA przysadki i mRNA GH, wskazujący na proliferację komórek somatotropowych
Dawki w badaniach
Poniższe dawki pochodzą z badań na konkretnych substancjach i gatunkach. Nie tworzą schematu dla stacku CJC-1295 + Ipamorelin.
| Substancja | Model | Dawka i rytm | Czas | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| CJC-1295 (postać długo działająca) | Zdrowi dorośli, s.c. | Jedna z czterech rosnących dawek pojedynczych (badanie 28-dniowe); dwie lub trzy dawki co tydzień albo co dwa tygodnie (badanie 49-dniowe) | 28 i 49 dni | Teichman 2006 |
| CJC-1295 (postać długo działająca) | Zdrowi mężczyźni | Pojedyncza dawka 60 lub 90 µg/kg | Pomiar tydzień po dawce | Ionescu i Frohman 2006 |
| CJC-1295 | Myszy GHRH-KO | 2 µg co 24, 48 lub 72 godziny | 5 tygodni | Alba 2006 |
| GHRP-2 | Myszy GHRH-KO | 10 µg s.c. dwa razy dziennie | 6 tygodni | Alba 2005 |
| GHRP (z GHRH 1,0 µg/kg) | Zdrowi mężczyźni, i.v. | 0,1, 0,3 i 1,0 µg/kg, pojedynczo | Ostra odpowiedź | Bowers 1990 |
| Ipamorelin | Szczury (znieczulone), świnie | ED50 80 nmol/kg (szczury), 2,3 nmol/kg (świnie) | Ostra odpowiedź | Raun 1998 |
Dawkowanie raportowane przez użytkowników
Zestawiliśmy relacje 270 użytkowników Reddita, którzy opisali własne stosowanie ipamorelinu, CJC-1295 lub obu naraz (obu: 177 osób; m.in. r/Peptides i r/PeptideSource, 2019–2026); każdą osobę liczymy raz. 269 osób stosowało preparaty w zastrzykach podskórnych, jedna podjęzykowo. Tabela obejmuje relacje o zastrzykach. Dawki podajemy na jedno podanie. Dawki liczymy tylko z relacji, w których podano dawkę każdego składnika osobno.
| Parametr | Najczęściej raportowane | Zakres w większości relacji |
|---|---|---|
| Dawka ipamorelinu | 200 µg (38 z 186 osób); niemal równie często 100 µg (34 osoby) | 100–300 µg (155 z 186 osób) |
| Dawka CJC-1295 bez DAC lub w postaci nieokreślonej | 100 µg (50 z 120 osób) | 100–300 µg (111 z 120 osób) |
| Częstotliwość | 1× dziennie (142 z 209 osób, które ją podały) | 2× dziennie: 56 osób; 3× dziennie: 11 osób |
| Droga podania | Zastrzyk podskórny (269 z 270 osób) | — |
| Okres stosowania | Zakończony kurs ipamorelinu: najczęściej 3 miesiące (34 z 244 osób, zestawienie poniżej) | 2–3 miesiące (123 z 244 osób) |
Poza przedziałem 100–300 µg 3 osoby podały ipamorelin w dawce 50–83 µg, a 28 osób w dawce 350–1000 µg (najczęściej 500 µg: 17 osób). Dawkę CJC-1295 z DAC podało 31 osób: najczęściej 1 mg na jedno podanie (13 osób), rzadziej 2 mg (6 osób) lub 500 µg (4 osoby), zwykle raz lub dwa razy w tygodniu. Czas stosowania, przerwy i moment pojawienia się efektów zestawiliśmy osobno, z szerszego zbioru: relacje 1084 osób stosujących ipamorelin sam albo z CJC-1295 bez DAC lub w postaci nieokreślonej i 59 osób stosujących CJC-1295 z DAC (głównie z lat 2023–2026). Zakończony kurs ipamorelinu opisały 244 osoby: najczęściej trwał 3 miesiące (34 osoby), u 123 osób 2–3 miesiące, a u 190 najwyżej 3 miesiące. Co najmniej pół roku stosowało go 78 osób, a rok lub dłużej 36, w tym 17 z przerwami; najdłużej około 5 lat. Przerwę między kursami podało 90 osób: najczęściej około miesiąca (20 osób), u połowy od 10 dni do miesiąca, a 2–3 miesiące u 14 osób. 310 osób stosowało w tygodniu schemat 5 dni stosowania i 2 dni przerwy. Zmiany sylwetki 107 ze 167 osób, które o nich pisały, opisało po 4–12 tygodniach stosowania, a lepszy sen 72 ze 140 osób w ciągu pierwszych 2 tygodni. Większość tych wartości to czas stosowania w chwili pisania, a nie dokładny moment pojawienia się efektu. Przy CJC-1295 z DAC zakończony kurs opisało 8 osób: u połowy trwał 2–5 tygodni, najdłużej 12 tygodni.
To relacje użytkowników, a nie zalecenie ani dawka zbadana klinicznie.
Profil bezpieczeństwa
Dane z badań
W dwóch randomizowanych badaniach z placebo u zdrowych dorosłych w wieku 21-61 lat (28 i 49 dni) nie zgłoszono poważnych reakcji niepożądanych po CJC-1295, a lek był względnie dobrze tolerowany, zwłaszcza w dawkach 30 i 60 µg/kg (Teichman 2006). U 16 z 18 mężczyzn, którym podano GHRH(1-44), wystąpiło zaczerwienienie twarzy trwające 1-3 minuty, a GHRP w dawce 1 µg/kg podnosił prolaktynę i kortyzol około 2-krotnie (Bowers 1990). Są to próby małe i krótkie, więc brak poważnych zdarzeń nie dowodzi braku ryzyka, a ciąża, karmienie piersią i dzieci nie były w nich badane.
Sam hormon wzrostu zmniejsza wrażliwość na insulinę. U dorosłych z niedoborem GH insulinooporność może się nasilać podczas terapii substytucyjnej GH, a terapia ta może powodować hiperglikemię; autorzy przeglądu zalecają w niej wieczorne podawanie GH, dobór dawki do pacjenta i staranne monitorowanie (Jørgensen i wsp., 2004; DOI: 10.1159/000080499).
Perspektywy
Kierunki badań
Otwarte pytania badawcze:
- Długoterminowe bezpieczeństwo kombinacji
- Optymalizacja protokołów dawkowania
- Populacje specjalne (seniorzy, sportowcy)
Bibliografia
-
Ionescu, M., & Frohman, L. A. (2006). Pulsatile secretion of growth hormone (GH) persists during continuous stimulation by CJC-1295, a long-acting GH-releasing hormone analog. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 91(12), 4792-4797. DOI: 10.1210/jc.2006-1702
-
Teichman, S. L., Neale, A., Lawrence, B., Gagnon, C., Castaigne, J. P., & Frohman, L. A. (2006). Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 91(3), 799-805. DOI: 10.1210/jc.2005-1536
-
Raun, K., Hansen, B. S., Johansen, N. L., Thøgersen, H., Madsen, K., Ankersen, M., & Andersen, P. H. (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European Journal of Endocrinology, 139(5), 552-561. DOI: 10.1530/eje.0.1390552
-
Jørgensen, J. O., Krag, M., Jessen, N., Nørrelund, H., Vestergaard, E. T., Møller, N., & Christiansen, J. S. (2004). Growth hormone and glucose homeostasis. Hormone Research, 62(Suppl 3), 51-55. DOI: 10.1159/000080499
-
Alba, M., Fintini, D., Bowers, C. Y., Parlow, A. F., & Salvatori, R. (2005). Effects of long-term treatment with growth hormone-releasing peptide-2 in the GHRH knockout mouse. American Journal of Physiology-Endocrinology and Metabolism, 289(5), E762-E767. DOI: 10.1152/ajpendo.00203.2005
-
Bowers, C. Y., Reynolds, G. A., Durham, D., Barrera, C. M., Pezzoli, S. S., & Thorner, M. O. (1990). Growth hormone (GH)-releasing peptide stimulates GH release in normal men and acts synergistically with GH-releasing hormone. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 70(4), 975-982. DOI: 10.1210/jcem-70-4-975
-
Fintini, D., Alba, M., Schally, A. V., Bowers, C. Y., Parlow, A. F., & Salvatori, R. (2005). Effects of combined long-term treatment with a growth hormone-releasing hormone analogue and a growth hormone secretagogue in the growth hormone-releasing hormone knock out mouse. Neuroendocrinology, 82(3-4), 198-207. DOI: 10.1159/000092520
-
Alba, M., Fintini, D., Sagazio, A., Lawrence, B., Castaigne, J. P., Frohman, L. A., & Salvatori, R. (2006). Once-daily administration of CJC-1295, a long-acting growth hormone-releasing hormone (GHRH) analog, normalizes growth in the GHRH knockout mouse. American Journal of Physiology-Endocrinology and Metabolism, 291(6), E1290-E1294. DOI: 10.1152/ajpendo.00201.2006
Najczęstsze pytania
Czym różnią się CJC-1295 i ipamorelin?
Działają na różne receptory przysadki. CJC-1295 jest analogiem GHRH i pobudza receptor GHRH, a ipamorelin pobudza receptor, przez który działają peptydy GHRP (receptor greliny). Badano je w innych modelach: CJC-1295 u zdrowych dorosłych i myszy, ipamorelin w komórkach przysadki szczura, u szczurów i świń.
Czy połączenie działa silniej niż każdy składnik osobno?
Dla pokrewnych związków tak; samego połączenia CJC-1295 z ipamorelinem przytoczone badania nie oceniały. U 18 zdrowych mężczyzn GHRP podany z GHRH uwalniał GH synergistycznie, czyli silniej niż suma odpowiedzi na każdy z nich osobno. U myszy z niedoborem GHRH analog GHRH z GHRP-2 dał większą długość i masę ciała niż sam analog.
Jak bardzo CJC-1295 podnosi GH i IGF-1?
U zdrowych dorosłych pojedyncza dawka długo działającej postaci zwiększała, zależnie od dawki, średnie stężenie GH 2–10-krotnie przez co najmniej 6 dni, a IGF-1 (insulinopodobnego czynnika wzrostu 1, wskaźnika działania GH) 1,5–3-krotnie przez 9–11 dni. Po wielokrotnych dawkach IGF-1 pozostawał powyżej wartości wyjściowych do 28 dni.
Czy po CJC-1295 GH nadal wydziela się pulsami?
Tak. Tydzień po pojedynczej dawce 60 lub 90 µg/kg u zdrowych mężczyzn pulsacyjność była zachowana. Częstość i wielkość pulsów się nie zmieniły, ale poziom GH między pulsami wzrósł 7,5-krotnie.
Dlaczego ipamorelin nazywa się selektywnym?
Bo u świń uwalniał GH bez wzrostu ACTH i kortyzolu ponad poziom po GHRH, w przeciwieństwie do GHRP-6 i GHRP-2. Tak było nawet w dawkach ponad 200 razy większych od ED50, czyli dawki dającej połowę maksymalnego uwalniania GH.
Co wiadomo o bezpieczeństwie?
W dwóch randomizowanych badaniach z placebo u zdrowych dorosłych (21–61 lat), trwających 28 i 49 dni, nie zgłoszono poważnych reakcji niepożądanych, a CJC-1295 był względnie dobrze tolerowany, zwłaszcza w dawkach 30 i 60 µg/kg. U 16 z 18 mężczyzn, którym podano GHRH(1-44), czyli pełną cząsteczkę naturalnego GHRH, wystąpiło zaczerwienienie twarzy trwające 1–3 minuty, a GHRP w dawce 1 µg/kg podnosił prolaktynę i kortyzol około 2-krotnie. Są to próby krótkie i małe, więc brak poważnych zdarzeń nie dowodzi braku ryzyka. Badania objęły dorosłych, nie ciążę, karmienie piersią ani dzieci.