Tirzepatyd: peptyd wpływający na odchudzanie, poziom cukru i bezdech senny

Wprowadzenie

Tirzepatyd (oznaczenie badawcze LY3298176) to peptyd firmy Eli Lilly, który pobudza receptory dwóch hormonów inkretynowych, czyli wydzielanych przez jelito i zwiększających wydzielanie insuliny po posiłku: GIP (glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego) i GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1). Podaje się go raz w tygodniu we wstrzyknięciu podskórnym [1, 2]. Jest sprzedawany pod nazwami Mounjaro i Zepbound [2, 3].

Leki pobudzające sam receptor GLP-1 poprawiają kontrolę cukru i obniżają masę ciała. Tirzepatyd zaprojektowano, aby sprawdzić, czy działanie GIP doda korzyści do tego mechanizmu [1]. Badano go w programie SURPASS u osób z cukrzycą typu 2 i w programie SURMOUNT u osób z otyłością lub nadwagą. Osobne badania dotyczyły obturacyjnego bezdechu sennego, niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową i stłuszczeniowego zapalenia wątroby [4–8].

---

Kluczowe ustalenia

• W komórkach z ludzkimi receptorami tirzepatyd wiązał się z receptorem GIP podobnie jak naturalny GIP, a z receptorem GLP-1 około 5 razy słabiej niż naturalny GLP-1; okres półtrwania u ludzi wynosi około 5 dni [1]
• W badaniu SURMOUNT-1 dorośli z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy stracili po 72 tygodniach 15,0–20,9% masy ciała zależnie od dawki, wobec 3,1% na placebo; u osób z cukrzycą typu 2 (SURMOUNT-2) spadek wyniósł 12,8–14,7%, wobec 3,2% [5, 9]
• Bezpośrednie porównanie z semaglutydem w otwartym badaniu SURMOUNT-5 u dorosłych z otyłością bez cukrzycy: po 72 tygodniach tirzepatyd obniżył masę ciała o 20,2%, a semaglutyd o 13,7% [10]
• W badaniach SURPASS-1 do SURPASS-5 u osób z cukrzycą typu 2 HbA1c spadała o 1,87–2,58 punktu procentowego, bardziej niż na placebo, semaglutydzie 1 mg, insulinie degludec i insulinie glargine [4, 11–14]
• Pod względem łącznego wyniku obejmującego zgony sercowo-naczyniowe, zawały i udary tirzepatyd okazał się w badaniu SURPASS-CVOT u osób z cukrzycą typu 2 i miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową nie gorszy od dulaglutydu; przewagi nie wykazano [15]
• U osób z otyłością i obturacyjnym bezdechem sennym liczba bezdechów i spłyceń oddechu spadła o 25,3–29,3 na godzinę snu, wobec 5,3–5,5 na placebo [6]
• Po odstawieniu masa ciała wraca: w badaniu SURMOUNT-4 dorośli z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy przełączeni po 36 tygodniach na placebo przytyli w ciągu 52 tygodni 14,0%, a kontynuujący leczenie stracili dalsze 5,5% [16]

---

Mechanizm działania

Hormony inkretynowe GIP i GLP-1

GIP wydzielają komórki K górnego odcinka jelita cienkiego w odpowiedzi na pokarm. Po posiłku jego stężenie jest około 4 razy wyższe niż stężenie GLP-1, a u ludzi odpowiada on za większą część efektu inkretynowego, czyli wzrostu wydzielania insuliny po jedzeniu [1]. Pobudzenie receptora GLP-1 zwiększa wydzielanie insuliny zależne od poziomu glukozy, spowalnia przechodzenie pokarmu z żołądka do jelit, obniża stężenie glukagonu (hormonu podnoszącego poziom cukru) i zmniejsza masę ciała przez działanie na ośrodki apetytu w mózgu [1].

U osób z cukrzycą typu 2 odpowiedź na GIP jest mocno osłabiona. Autorzy pracy opisującej odkrycie tirzepatydu przytaczają dane, według których obniżenie poziomu glukozy w dużej mierze znosi to osłabienie [1].

Budowa i farmakokinetyka

Tirzepatyd to liniowy peptyd z 39 aminokwasów, zbudowany na bazie GIP. Zawiera dwa niekodowane aminokwasy (kwas α-aminoizomasłowy, Aib, w pozycjach 2 i 13), a do lizyny w pozycji 20 przyłączono przez łącznik 20-węglowy kwas dikarboksylowy [1]. Dzięki temu fragmentowi tirzepatyd wiąże się z albuminą osocza (w 99%), co wydłuża jego działanie [1, 2].

W badaniu I fazy średni okres półtrwania wynosił około 5 dni (116,7 godziny) [1]. Najwyższe stężenie we krwi pojawia się 8–72 godziny po zastrzyku, biodostępność po podaniu podskórnym (część dawki, która dociera do krwi) wynosi 80%, a stan stacjonarny (stężenie, które przestaje rosnąć z kolejnymi dawkami) ustala się po 4 tygodniach podawania raz w tygodniu [2]. W analizie populacyjnej danych z 19 badań średni okres półtrwania wyniósł 5,4 dnia, a przy podawaniu raz w tygodniu stężenie rosło średnio 1,7 raza względem pierwszej dawki [17].

Działanie na receptory (badania na komórkach)

W komórkach z ludzkimi receptorami tirzepatyd wiązał się z receptorem GIP z powinowactwem porównywalnym z naturalnym GIP (stała Ki 0,135 nM), a z receptorem GLP-1 około 5 razy słabiej niż naturalny GLP-1 (Ki 4,23 nM). Słabiej także pobudzał receptor GLP-1: w teście wytwarzania cAMP (przekaźnika sygnału w komórce) był około 13 razy mniej silny niż GLP-1, a receptor GIP pobudzał podobnie jak naturalny GIP [1]. Willard i wsp. nazwali go niezrównoważonym agonistą (substancją pobudzającą receptor): na receptor GIP działał jak naturalny hormon, a w ich teście cAMP na receptorze GLP-1 był 20 razy mniej silny niż GLP-1 [18].

Jest też agonistą obciążonym (ang. biased). Na receptorze GLP-1 uruchamiał głównie szlak cAMP, a przyłączanie β-arestyny, białka biorącego udział we wciąganiu receptora do wnętrza komórki, pobudzał bardzo słabo, poniżej 10% maksymalnej odpowiedzi. Równocześnie receptor GLP-1 był wciągany do wnętrza komórki słabiej niż po GLP-1 [18]. Na podstawie tych badań komórkowych autorzy stawiają hipotezę, że przewaga działania na receptor GIP pozwala w pełni wykorzystać ten szlak przy mniejszych dolegliwościach typowych dla pobudzania receptora GLP-1 [18].

Badania mechanizmu u ludzi

W 28-tygodniowym badaniu I fazy 117 osób z cukrzycą typu 2 otrzymywało raz w tygodniu tirzepatyd 15 mg (45 osób), semaglutyd 1 mg (44) albo placebo (28) [19]. Wskaźnik dyspozycji, czyli łączna miara wydzielania insuliny i wrażliwości na nią mierzona metodą klamry metabolicznej, wzrósł na tirzepatydzie o 1,9 jednostki, na semaglutydzie mniej, a na placebo praktycznie się nie zmienił. Tirzepatyd silniej niż semaglutyd zwiększył też całkowite wydzielanie insuliny i wrażliwość tkanek na insulinę [19].

W analizie tego samego badania masa ciała po 28 tygodniach spadła na tirzepatydzie o 11,2 kg więcej niż na placebo i o 4,3 kg więcej niż na semaglutydzie [20]. Apetyt zmniejszył się bardziej niż na placebo, a od zmian na semaglutydzie nie różnił się istotnie. W 8. tygodniu, podczas posiłku, na którym uczestnicy mogli jeść do woli, osoby przyjmujące tirzepatyd zjadły o 185,3 kcal mniej niż osoby na placebo; różnica wobec semaglutydu (55,1 kcal) nie była istotna. Autorzy uznali, że różnice w jedzeniu podczas tego posiłku nie wyjaśniają różnicy masy ciała między lekami [20].

Nie ustalono, czy przewaga tirzepatydu wynika z pobudzania receptora GIP. Według przeglądu z 2026 roku względny udział receptorów GIP i GLP-1 w klinicznym działaniu tirzepatydu pozostaje nieznany [21]. Dodatkowa korzyść z GIP jest więc hipotezą.

---

Przegląd badań

SURMOUNT-1: otyłość bez cukrzycy (Jastreboff i wsp., 2022)

W badaniu z podwójnie ślepą próbą (ani uczestnicy, ani badacze nie wiedzieli, kto dostaje lek, a kto placebo) 2539 dorosłych z BMI co najmniej 30 albo co najmniej 27 i chorobą związaną z masą ciała, bez cukrzycy, przydzielono losowo do tirzepatydu 5, 10 lub 15 mg albo placebo raz w tygodniu na 72 tygodnie. Pierwsze 20 tygodni zajmowało stopniowe zwiększanie dawki [5]. Uczestnicy ważyli na początku średnio 104,8 kg, a ich BMI wynosiło 38,0 [5].

Główną analizą był estymand reżimu leczenia, czyli wynik wszystkich osób przydzielonych do grup, także tych, które przerwały leczenie [5]. Rejestr badania podaje też wynik obejmujący tylko okres przyjmowania leku (estymand skuteczności) [22]:

Liczebności ramion i kolumna z estymandem skuteczności pochodzą z rejestru [22], pozostałe wartości z publikacji [5]. Co najmniej 20% masy ciała straciło 50% osób przy dawce 10 mg i 57% przy dawce 15 mg, wobec 3% na placebo. Wszystkie zaplanowane z góry wskaźniki kardiometaboliczne (dotyczące serca, naczyń i przemiany materii) poprawiły się na tirzepatydzie [5].

Trzy lata u osób ze stanem przedcukrzycowym (Jastreboff i wsp., 2025). Stan przedcukrzycowy, czyli podwyższony poziom cukru, który nie spełnia jeszcze kryteriów cukrzycy, miało 1032 uczestników SURMOUNT-1. Przyjmowali przydzieloną dawkę lub placebo przez 176 tygodni, a potem przez 17 tygodni pozostawali pod obserwacją bez leku [23]. Po 176 tygodniach masa ciała była niższa o 12,3%, 18,7% i 19,7% przy dawkach 5, 10 i 15 mg, wobec 1,3% na placebo. Cukrzycę typu 2 rozpoznano u 1,3% osób na tirzepatydzie i 13,3% na placebo (współczynnik ryzyka, HR 0,07). Po 17 tygodniach bez leczenia odsetki wynosiły 2,4% i 13,7% (HR 0,12) [23].

Skład ciała (Look i wsp., 2025). Do podbadania z pomiarem składu ciała metodą DXA (dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej) włączono 255 uczestników SURMOUNT-1, a pomiar na początku i po 72 tygodniach miało 160 z nich [24]. Tkanka tłuszczowa zmniejszyła się o 33,9% na tirzepatydzie (dane łączne dla trzech dawek) i o 8,2% na placebo, a masa beztłuszczowa o 10,9% i 2,6%. W kilogramach było to 15,9 kg i 3,6 kg tłuszczu oraz 5,6 kg i 1,2 kg masy beztłuszczowej. Tłuszcz stanowił 74% utraconej masy na tirzepatydzie i 75% na placebo, a masa beztłuszczowa 26% i 25% [24]. Podbadanie mierzyło skład ciała, a nie siłę czy sprawność mięśni.

SURMOUNT-2: otyłość z cukrzycą typu 2 (Garvey i wsp., 2023)

Uczestnikami tego badania z podwójnie ślepą próbą było 938 dorosłych z BMI co najmniej 27 i cukrzycą typu 2 (HbA1c 7–10%), ważących średnio 100,7 kg. Przez 72 tygodnie otrzymywali tirzepatyd 10 lub 15 mg albo placebo [9]. Tabela podaje wyniki w estymandzie reżimu leczenia [9]:

Co najmniej 5% masy ciała straciło 79–83% osób na tirzepatydzie i 32% na placebo [9]. Spadek był mniejszy niż u osób bez cukrzycy w SURMOUNT-1, ale to różne populacje i osobne badania.

SURMOUNT-3: po intensywnej zmianie stylu życia (Wadden i wsp., 2023)

Do 12-tygodniowego programu intensywnej zmiany stylu życia włączono 806 dorosłych z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy. Osoby, które w tym czasie straciły co najmniej 5% masy ciała (579 osób, średnio 6,9%), przydzielono losowo do tirzepatydu w najwyższej tolerowanej dawce, 10 lub 15 mg, albo do placebo na 72 tygodnie [25]. Dawkę 15 mg osiągnęło 86,4% osób na tirzepatydzie [25]. Wyniki (estymand reżimu leczenia) [25]:

SURMOUNT-4 i SURMOUNT-MAINTAIN: co dalej po spadku masy ciała (Aronne i wsp., 2024; Horn i wsp., 2026)

W badaniu SURMOUNT-4 tirzepatyd w najwyższej tolerowanej dawce (10 lub 15 mg) przyjmowało przez 36 tygodni 783 dorosłych z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy. Ten etap ukończyło 670 osób, które dobrze znosiły tę dawkę; straciły one średnio 20,9% masy ciała. Następnie przydzielono je losowo do dalszego przyjmowania leku albo do placebo na 52 tygodnie [16]. Wyniki w estymandzie reżimu leczenia zestawiono poniżej [16]:

W estymandzie skuteczności zmiany wyniosły −6,7% na tirzepatydzie i +14,8% na placebo [16]. Porównanie objęło tylko osoby, które dobrze zniosły pierwsze 36 tygodni leczenia; w tym okresie przyjmowanie leku przerwało 113 z 783 osób [16].

Badanie SURMOUNT-MAINTAIN sprawdzało, czy po spadku masy ciała wystarczy mniejsza dawka. W pierwszym etapie 441 dorosłych z otyłością lub nadwagą przyjmowało przez 60 tygodni tirzepatyd w najwyższej tolerowanej dawce (10 lub 15 mg), a 378 z nich przydzielono losowo do kontynuacji tej dawki, zmniejszenia jej do 5 mg albo do placebo na kolejne 52 tygodnie [26]. Wyniki po 112 tygodniach w zmodyfikowanym estymandzie reżimu leczenia [26]:

Od 84. tygodnia osoby, które odzyskały ponad połowę utraconej masy, mogły otrzymać tirzepatyd jako leczenie ratunkowe. Skorzystało z tego 11 ze 138 osób na najwyższej dawce, 35 ze 142 na 5 mg i 60 z 90 na placebo [26].

SURMOUNT-5: porównanie z semaglutydem (Aronne i wsp., 2025)

Do otwartego badania fazy 3b włączono 751 dorosłych z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy i losowo przydzielono ich do najwyższej tolerowanej dawki tirzepatydu (10 lub 15 mg) albo semaglutydu (1,7 lub 2,4 mg) raz w tygodniu na 72 tygodnie [10]. Według sponsora co najmniej jedną dawkę 15 mg tirzepatydu otrzymało 89,3% osób, a co najmniej jedną dawkę 2,4 mg semaglutydu 92,8% [27].

Liczebności ramion pochodzą z rejestru badania [28], zmiany masy ciała i obwodu talii z publikacji [10], a odsetki osób z komunikatu sponsora [27]. Według sponsora zmiany masy ciała podano w estymandzie reżimu leczenia [27]. Uczestnicy i badacze wiedzieli, który lek jest podawany.

SURMOUNT-CN i SURMOUNT-J: badania w Chinach i Japonii (Zhao i wsp., 2024; Kadowaki i wsp., 2025)

Do badania SURMOUNT-CN włączono 210 dorosłych z Chin z BMI co najmniej 28 albo co najmniej 24 i chorobą towarzyszącą, bez cukrzycy. Przez 52 tygodnie otrzymywali tirzepatyd 10 mg (70 osób), 15 mg (71) albo placebo (69). Masa ciała spadła o 13,6% na 10 mg i 17,5% na 15 mg, wobec 2,3% na placebo [29].

W SURMOUNT-J dorośli z Japonii z chorobą otyłościową (według kryteriów japońskiego towarzystwa naukowego), bez cukrzycy, otrzymywali przez 72 tygodnie tirzepatyd 10 mg (73 osoby w analizie), 15 mg (77) albo placebo (75). W estymandzie skuteczności masa ciała spadła przy dawce 10 mg o 16,1 punktu procentowego bardziej niż na placebo, a przy dawce 15 mg o 21,1 punktu. Co najmniej 5% masy ciała straciło 94% i 96% osób, wobec 20% na placebo [30].

Cukrzyca typu 2: badania II fazy (Frias i wsp., 2018 i 2020)

W 26-tygodniowym badaniu II fazy z podwójnie ślepą próbą 318 osób z cukrzycą typu 2 przydzielono losowo do tirzepatydu 1, 5, 10 lub 15 mg, dulaglutydu 1,5 mg (leku pobudzającego tylko receptor GLP-1) albo placebo [31]. Zmiana HbA1c zależała od dawki [31, 32]:

Masa ciała zmieniła się na tirzepatydzie od −0,9 do −11,3 kg, wobec −2,7 kg na dulaglutydzie i −0,4 kg na placebo [31].

Kolejne, 12-tygodniowe badanie u 111 osób z cukrzycą typu 2 porównało trzy schematy zwiększania dawki: 4 → 8 → 12 mg, 2,5 → 5 → 10 → 15 mg oraz 2,5 → 7,5 → 15 mg [33]. Autorzy ocenili, że niższa dawka początkowa (2,5 zamiast 4 mg) i mniejsze kroki prawdopodobnie wiązały się z rzadszymi nudnościami, wymiotami i biegunką. Schematy różniły się jednocześnie dawką początkową i wielkością kroków, więc nie było to porównanie jednego czynnika [33].

Program SURPASS: cukrzyca typu 2 (2021–2022)

W pięciu badaniach III fazy tirzepatyd 5, 10 lub 15 mg raz w tygodniu porównywano z placebo albo z innym lekiem. Wszyscy uczestnicy przyjmujący tirzepatyd zaczynali od 2,5 mg przez 4 tygodnie; potem dawkę zwiększano o 2,5 mg co 4 tygodnie aż do przydzielonej [2, 12].

W SURPASS-2 przewaga nad semaglutydem 1 mg wynosiła 0,15, 0,39 i 0,45 punktu procentowego dla dawek 5, 10 i 15 mg [11]. W SURPASS-4 poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe (zgon sercowo-naczyniowy, zawał, udar lub hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy) wystąpiły łącznie u 109 osób i nie były częstsze na tirzepatydzie niż na insulinie glargine (HR 0,74; 95% CI 0,51–1,08) [13].

SURPASS-CVOT: badanie sercowo-naczyniowe (Nicholls i wsp., 2025)

Badanie z podwójnie ślepą próbą przeprowadzono u 13 299 osób z cukrzycą typu 2 i miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową, przydzielonych losowo do tirzepatydu (do 15 mg) albo dulaglutydu 1,5 mg raz w tygodniu. Wcześniejsze badania wykazały, że dulaglutyd zmniejsza częstość zdarzeń sercowo-naczyniowych [15]. Uczestnicy mieli średnio 64,1 roku i HbA1c 8,4%. Badanie miało sprawdzić, czy tirzepatyd nie jest gorszy od dulaglutydu [15].

Współczynnik ryzyka wyniósł 0,92 (95,3% CI 0,83–1,01). Tirzepatyd okazał się nie gorszy od dulaglutydu (P = 0,003), ale nie był od niego istotnie lepszy (P = 0,09).

SURMOUNT-OSA: obturacyjny bezdech senny (Malhotra i wsp., 2024)

Dwa badania z podwójnie ślepą próbą objęły łącznie 469 dorosłych z otyłością i umiarkowanym lub ciężkim obturacyjnym bezdechem sennym, bez cukrzycy. W badaniu 1 uczestnicy nie korzystali z aparatu wytwarzającego dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych podczas snu (PAP), a w badaniu 2 korzystali. Przez 52 tygodnie otrzymywali najwyższą tolerowaną dawkę tirzepatydu (10 lub 15 mg) albo placebo [6]. Głównym wynikiem była zmiana wskaźnika AHI, czyli liczby bezdechów i spłyceń oddechu na godzinę snu; na początku wynosił on średnio 51,5 w badaniu 1 i 49,5 w badaniu 2 [6].

Wartości AHI w tabeli pochodzą z estymandu reżimu leczenia. W estymandzie skuteczności AHI spadł o 27,4 wobec 4,8 w badaniu 1 i o 30,4 wobec 6,0 w badaniu 2 [6].

SUMMIT: niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową (Packer i wsp., 2025)

Do badania włączono 731 osób z niewydolnością serca, frakcją wyrzutową (odsetkiem krwi wypychanej z lewej komory przy każdym skurczu) co najmniej 50% i BMI co najmniej 30. Przydzielono je losowo do tirzepatydu (do 15 mg raz w tygodniu) albo placebo na co najmniej 52 tygodnie; mediana obserwacji wyniosła 104 tygodnie [7].

Korzyść w wyniku łącznym dała mniejsza liczba zaostrzeń niewydolności serca [7]. Drugim głównym wynikiem była jakość życia mierzona kwestionariuszem KCCQ-CSS (skala 0–100, im więcej punktów, tym lepszy stan). Po 52 tygodniach poprawiła się o 19,5 punktu na tirzepatydzie i o 12,7 punktu na placebo [7].

SYNERGY-NASH: stłuszczeniowe zapalenie wątroby (Loomba i wsp., 2024)

Do badania II fazy zakwalifikowano 190 osób z potwierdzonym w biopsji stłuszczeniowym zapaleniem wątroby związanym z zaburzeniami metabolicznymi (MASH) i włóknieniem w stopniu F2 lub F3. Przez 52 tygodnie otrzymywały tirzepatyd 5, 10 lub 15 mg albo placebo [8]. Biopsję po 52 tygodniach, nadającą się do oceny, miało 157 osób; brakujące wyniki uzupełniono metodą statystyczną [8].

Liczebności ramion pochodzą z rejestru badania [34], odsetki z publikacji [8].

Komunikaty sponsora: dzieci z cukrzycą, łuszczyca i połączenie z eloralintide

Poniższe wyniki pochodzą z komunikatów prasowych Eli Lilly.

• SURPASS-PEDS. Dzieci i nastolatki w wieku 10–17 lat z cukrzycą typu 2 (99 osób) otrzymywały tirzepatyd (do 5 lub 10 mg raz w tygodniu) albo placebo. Po 30 tygodniach HbA1c spadła średnio o 2,2 punktu procentowego (dane łączne dla obu dawek), a na placebo wzrosła o 0,05 punktu; BMI zmniejszyło się przy dawce 10 mg o 11,2%, wobec 0,4% na placebo (estymand skuteczności) [35].
• TOGETHER-PsO. W otwartym badaniu fazy 3b 274 dorosłych z łuszczycą plackowatą i otyłością lub nadwagą otrzymywało iksekizumab razem z tirzepatydem albo sam iksekizumab. Po 36 tygodniach całkowite oczyszczenie skóry (PASI 100) i spadek masy ciała o co najmniej 10% osiągnęło 27,1% osób przyjmujących oba leki i 5,8% na samym iksekizumabie; samo PASI 100 odpowiednio 40,6% i 29,0% [36].
• TOGETHER-PsA. Podobnie zaprojektowane badanie objęło 271 dorosłych z łuszczycowym zapaleniem stawów. Po 36 tygodniach 50-procentową poprawę aktywności choroby (ACR50) i spadek masy ciała o co najmniej 10% osiągnęło 31,7% osób przyjmujących oba leki i 0,8% na samym iksekizumabie; samo ACR50 odpowiednio 33,5% i 20,4% [37].
• Połączenie z eloralintide. W 48-tygodniowym badaniu fazy 2b u 367 dorosłych z otyłością lub nadwagą i cukrzycą typu 2 masa ciała spadła o 23,3% przy eloralintide 9 mg z tirzepatydem 15 mg, o 14,8% przy samym tirzepatydzie 15 mg i o 3,0% na placebo (estymand skuteczności). HbA1c spadła o 2,9 i 2,4 punktu procentowego [38].

---

Doświadczenia użytkowników

Zestawiliśmy relacje 759 użytkowników Reddita, którzy opisali, jak stosowali tirzepatyd. Pochodzą z losowej próby 900 autorów wpisów z lat 2024–2026 w subredditach o tirzepatydzie recepturowym (r/tirzepatidecompound, r/compoundedtirzepatide) i o peptydach (r/Retatrutide, r/Peptides, r/cagrilintide, r/Biohacking i inne); każdą osobę liczymy raz. To relacje z niekontrolowanej próby: autorzy sami decydują, co opisać, a ich dawek nikt nie sprawdzał.

Spadek masy ciała jako efekt opisały 322 z 759 osób, a mniejszy apetyt albo wyciszenie natrętnych myśli o jedzeniu (ang. food noise) 166. Jedna z osób pisała: „I don’t really have food noise, my hunger is well controlled”, czyli właściwie nie ma natrętnych myśli o jedzeniu, a głód jest dobrze kontrolowany. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia, zgagę lub odbijanie) opisało 91 osób, a zmęczenie 50. Zatrzymanie spadku masy ciała albo słabe działanie zgłosiło 256 osób. Prawie połowa próby (366 z 759 osób) to autorzy z subredditów o peptydach, w których najwięcej wpisów pochodziło z r/Retatrutide. Zatrzymanie spadku masy ciała albo słabe działanie opisało tam 111 z 366 osób, a w subredditach o tirzepatydzie recepturowym 145 z 393.

Tirzepatyd z retatrutydem porównało 90 osób. Lepiej oceniło tirzepatyd 56 z nich, w tym 30 ze względu na apetyt. Jedna z nich pisała: „For me, reta doesn't curb my appetite anything like as well as tirzepetide”, czyli retatrutyd nie tłumił jej apetytu nawet w przybliżeniu tak dobrze jak tirzepatyd. Gorzej oceniło tirzepatyd 17 osób, 16 miało zdanie mieszane, a jedna nie widziała różnicy. Oba leki jednocześnie stosowało 68 osób. Z semaglutydem porównało tirzepatyd 25 osób: 13 oceniło go lepiej, najczęściej ze względu na spadek masy ciała (6 osób), 9 gorzej, a 3 podobnie. Stosowanie małych dawek, nazywane przez autorów mikrodawkowaniem, opisało 13 osób.

---

Dawkowanie i protokoły

Dawki stosowane w badaniach

W badaniach III fazy tirzepatyd podawano podskórnie raz w tygodniu. W programach SURPASS i SURMOUNT leczenie zaczynano od 2,5 mg przez 4 tygodnie, a potem zwiększano dawkę o 2,5 mg co 4 tygodnie aż do dawki przydzielonej w badaniu [2, 12]; w SURMOUNT-1 ten etap trwał 20 tygodni [5]. Ten sam schemat opisuje informacja o produkcie: 2,5 mg raz w tygodniu przez 4 tygodnie, potem 5 mg, a w razie potrzeby kolejne zwiększenia o 2,5 mg po co najmniej 4 tygodniach na danej dawce. Dawki podtrzymujące wynoszą 5, 10 i 15 mg; najwyższa to 15 mg raz w tygodniu [2].

We wszystkich badaniach III fazy wymienionych w tabeli dawkę 15 mg sprawdzano jako osobne ramię albo jako najwyższą dawkę docelową; w SURMOUNT-3 osiągnęło ją 86,4% osób na tirzepatydzie [25]. Główne badania SURPASS trwały 40 tygodni (SURPASS-1, -2 i -5) lub 52 tygodnie (SURPASS-3 i -4), a badania SURMOUNT-1, -2, -3 i -5 po 72 tygodnie [4, 5, 9–14, 25]. Z tych badań pochodzą kafelki na górze strony: dawka 15 mg zwiększana stopniowo od 2,5 mg, dawki podtrzymujące 5–15 mg, podawanie raz w tygodniu i 40–72 tygodnie leczenia.

Dawkowanie raportowane przez użytkowników

Zestawiliśmy relacje 759 użytkowników Reddita, którzy opisali, jak stosowali tirzepatyd w zastrzykach. To losowa próba autorów wpisów z lat 2024–2026 z subredditów o tirzepatydzie recepturowym (r/tirzepatidecompound, r/compoundedtirzepatide) i o peptydach (r/Retatrutide, r/Peptides, r/cagrilintide, r/Biohacking, r/PEDs i inne); każdą osobę liczymy raz. Około połowy (381 z 759 osób) opisywało preparat recepturowy, sporządzany w aptece, albo tak zwany peptyd do badań. Dawkę podały 642 osoby. Kafelki na górze strony pochodzą z badań klinicznych, nie z tych relacji.

Poza zakresem: dawki poniżej 2,5 mg (42 osoby, najczęściej 1,5 mg i 1 mg, odpowiednio 12 i 9 osób), 10 mg (79 osób), 12,5 mg (39), 15 mg (98), inne dawki od 8 do 13,5 mg (18) oraz 18 mg i 20 mg (po 1 osobie). Poza rytmem cotygodniowym 17 osób podawało lek dwa razy w tygodniu, a 16 co 5 dni. W subredditach o peptydach najwięcej osób stosowało 15 mg (64 z 284 osób, które podały dawkę). Siedmiu autorów nagrań na YouTube podało własne dawki, od 1 do 7,5 mg.

To relacje użytkowników, a nie zalecenie ani dawka zbadana klinicznie.

Podanie

Tirzepatyd wstrzykuje się podskórnie w brzuch, udo lub ramię; ekspozycja na lek była podobna niezależnie od miejsca wstrzyknięcia [2].

---

Profil bezpieczeństwa

Najczęstsze zdarzenia niepożądane dotyczyły przewodu pokarmowego: nudności, biegunka, wymioty i zaparcia. Nudności, wymioty i biegunka występowały głównie w okresie zwiększania dawki i z czasem słabły. W badaniu nad otyłością u osób bez cukrzycy zdarzenia żołądkowo-jelitowe były w większości łagodne (60,8%) lub umiarkowane (34,6%) [2]. W dwóch badaniach nad redukcją masy ciała opisanych w amerykańskiej informacji o produkcie (łącznie 3477 osób) ciężkie zdarzenia żołądkowo-jelitowe wystąpiły u 1,7–3,1% osób na tirzepatydzie i 1% na placebo [3]. W SURPASS-CVOT zdarzenia żołądkowo-jelitowe były częstsze na tirzepatydzie niż na dulaglutydzie [15].

Zdarzenia niepożądane w wybranych badaniach (liczba osób ze zdarzeniem / liczba osób w ramieniu):

W rejestrze SURMOUNT-1 okres obserwacji obejmuje przedłużenie u osób ze stanem przedcukrzycowym, dlatego jest dłuższy niż 72 tygodnie [22]. W SURMOUNT-1 leczenie z powodu zdarzeń niepożądanych przerwało 4,3%, 7,1% i 6,2% osób przyjmujących 5, 10 i 15 mg, wobec 2,6% na placebo [5]. W SURMOUNT-3 było to 30 z 287 osób na tirzepatydzie i 6 z 292 na placebo [25], w SUMMIT 23 z 364 i 5 z 367 [7], a w SURMOUNT-5 według sponsora 6,1% osób na tirzepatydzie i 8,0% na semaglutydzie [27].

Trzustka i pęcherzyk żółciowy. Ostre zapalenie trzustki, potwierdzone przez niezależną komisję, wystąpiło w SURMOUNT-3 u 1 osoby w każdej grupie [25], w podwójnie ślepej części SURMOUNT-4 u nikogo [16], a w badaniu 2 SURMOUNT-OSA u 2 ze 119 osób na tirzepatydzie i u nikogo na placebo [6]. Tirzepatydu nie badano u osób po przebytym zapaleniu trzustki; informacja o produkcie zaleca odstawienie leku przy podejrzeniu tej choroby [2]. W zbiorczej analizie badań nad otyłością ostra choroba pęcherzyka żółciowego wystąpiła u 2,0% osób na tirzepatydzie i 1,6% na placebo, a w badaniu SUMMIT u 4,4% i 2,7%; jej występowanie wiązało się z większym spadkiem masy ciała [2]. W metaanalizie 12 badań randomizowanych (12 351 osób) choroby pęcherzyka i dróg żółciowych były na tirzepatydzie częstsze niż w grupach porównawczych (RR 1,52; 95% CI 1,17–1,98) [40].

Hipoglikemia. Informacja o produkcie zalicza hipoglikemię, czyli zbyt niski poziom cukru, do bardzo częstych działań niepożądanych (co najmniej 1 na 10 osób), gdy tirzepatyd łączy się z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika [2]. Bez tych leków niski poziom cukru występował znacznie rzadziej: w SURPASS-1 nie odnotowano glukozy poniżej 54 mg/dl ani ciężkiej hipoglikemii [4], a w SURPASS-2 glukozę poniżej 54 mg/dl zgłosiło 0,2–1,7% osób na tirzepatydzie i 0,4% na semaglutydzie [11]. Gdy tirzepatyd dodawano do insuliny glargine (SURPASS-5), glukozę poniżej 54 mg/dl odnotowano u 18 ze 116, 23 ze 119 i 17 ze 120 osób przy dawkach 5, 10 i 15 mg, wobec 15 ze 120 na placebo z insuliną [14]. W SURPASS-4 hipoglikemia (glukoza poniżej 54 mg/dl lub ciężka) wystąpiła u 6–9% osób na tirzepatydzie i 19% na insulinie glargine; u osób bez pochodnych sulfonylomocznika u 1–3% wobec 16% [13].

Inne ostrzeżenia z informacji o produkcie. Nasilone wymioty i biegunka mogą prowadzić do odwodnienia i pogorszenia czynności nerek. Szybka poprawa poziomu cukru wiązała się z przejściowym pogorszeniem retinopatii cukrzycowej (uszkodzenia siatkówki oka). U osób przyjmujących leki z tej grupy opisano przypadki zachłyśnięcia treścią żołądka podczas znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji [2].

Tarczyca. W 2-letnim badaniu na szczurach tirzepatyd zwiększał liczbę guzów z komórek C tarczycy (gruczolaków i raków) przy wszystkich dawkach. U myszy transgenicznych rasH2 w 6-miesięcznym badaniu takiego efektu nie było. Znaczenie tych wyników dla ludzi jest nieznane [2]. Amerykańska informacja o produkcie wymienia jako przeciwwskazania raka rdzeniastego tarczycy u danej osoby lub w jej rodzinie oraz zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2 (MEN 2) [3].

Włosy. W dwóch badaniach nad redukcją masy ciała wypadanie włosów zgłosiło 5%, 4% i 5% osób przy dawkach 5, 10 i 15 mg, wobec 1% na placebo. Częściej dotyczyło kobiet (7,1% wobec 1,3% kobiet na placebo) i wiązało się ze spadkiem masy ciała [3]. W SURMOUNT-3 łysienie odnotowano u 20 z 287 osób na tirzepatydzie i 4 z 292 na placebo [25].

Tirzepatydu nie badano u osób z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego, w tym z ciężką gastroparezą (niedowładem żołądka); nie zaleca się go w ciąży, a przy jej planowaniu odstawia się go co najmniej miesiąc wcześniej; przy doustnej antykoncepcji amerykańska informacja o produkcie zaleca, by przez 4 tygodnie od rozpoczęcia leczenia i po każdym zwiększeniu dawki zmienić ją na metodę niedoustną albo dodać metodę mechaniczną, a europejska uznaje spadek stężeń tych leków po jednej dawce 5 mg tirzepatydu za nieistotny klinicznie [2, 3].

---

Kierunki badań

Trwają lub rozpoczynają się kolejne badania w nowych populacjach i wskazaniach. Poniżej wybrane badania III fazy według rejestru ClinicalTrials.gov:

SURMOUNT-MMO sprawdzi, czy u osób z otyłością bez cukrzycy tirzepatyd zmniejsza liczbę zgonów, zawałów, udarów i zdarzeń niewydolności serca [41]. TRIUMPH-5 porówna bezpośrednio tirzepatyd z retatrutydem, innym lekiem rozwijanym przez Eli Lilly [49]. Osobnym kierunkiem jest łączenie tirzepatydu z innymi lekami: po wynikach fazy 2b sponsor zapowiedział badania III fazy połączenia z eloralintide [38], a połączenia z iksekizumabem i mirikizumabem bada się w chorobach zapalnych skóry, stawów i jelit współistniejących z otyłością [36, 37, 47, 48].

---

Powiązane artykuły

• Semaglutyd: peptyd wpływający na odchudzanie, poziom cukru i serce, agonista samego receptora GLP-1, porównywany z tirzepatydem w badaniach SURMOUNT-5 i SURPASS-2
• Retatrutyd: peptyd wpływający na odchudzanie i poziom cukru, potrójny agonista receptorów GLP-1, GIP i glukagonu
• Cagrilintide: peptyd wpływający na odchudzanie i poziom cukru, długo działający odpowiednik amyliny
• Eloralintide: peptyd wpływający na odchudzanie i apetyt, agonista receptora amyliny badany razem z tirzepatydem

---

Bibliografia

1. Coskun T, Sloop KW, Loghin C, et al. LY3298176, a novel dual GIP and GLP-1 receptor agonist for the treatment of type 2 diabetes mellitus: From discovery to clinical proof of concept. Molecular Metabolism. 2018;18:3-14. DOI: 10.1016/j.molmet.2018.09.009
2. European Medicines Agency. Mounjaro (tirzepatide): EPAR, Product Information (charakterystyka produktu leczniczego). ema.europa.eu. Dostęp: 11 października 2026.
3. US Food and Drug Administration, DailyMed. ZEPBOUND (tirzepatide) injection: US Prescribing Information, SPL wersja 40 (sierpień 2026). dailymed.nlm.nih.gov. Dostęp: 11 października 2026.
4. Rosenstock J, Wysham C, Frías JP, et al. Efficacy and safety of a novel dual GIP and GLP-1 receptor agonist tirzepatide in patients with type 2 diabetes (SURPASS-1): a double-blind, randomised, phase 3 trial. The Lancet. 2021;398(10295):143-155. DOI: 10.1016/S0140-6736(21)01324-6
5. Jastreboff AM, Aronne LJ, Ahmad NN, et al. Tirzepatide Once Weekly for the Treatment of Obesity. N Engl J Med. 2022;387(3):205-216. DOI: 10.1056/NEJMoa2206038
6. Malhotra A, Grunstein RR, Fietze I, et al. Tirzepatide for the Treatment of Obstructive Sleep Apnea and Obesity. N Engl J Med. 2024;391(13):1193-1205. DOI: 10.1056/NEJMoa2404881
7. Packer M, Zile MR, Kramer CM, et al. Tirzepatide for Heart Failure with Preserved Ejection Fraction and Obesity. N Engl J Med. 2025;392(5):427-437. DOI: 10.1056/NEJMoa2410027
8. Loomba R, Hartman ML, Lawitz EJ, et al. Tirzepatide for Metabolic Dysfunction-Associated Steatohepatitis with Liver Fibrosis. N Engl J Med. 2024;391(4):299-310. DOI: 10.1056/NEJMoa2401943
9. Garvey WT, Frias JP, Jastreboff AM, et al. Tirzepatide once weekly for the treatment of obesity in people with type 2 diabetes (SURMOUNT-2): a double-blind, randomised, multicentre, placebo-controlled, phase 3 trial. The Lancet. 2023;402(10402):613-626. DOI: 10.1016/S0140-6736(23)01200-X
10. Aronne LJ, Horn DB, le Roux CW, et al. Tirzepatide as Compared with Semaglutide for the Treatment of Obesity. N Engl J Med. 2025;393(1):26-36. DOI: 10.1056/NEJMoa2416394
11. Frías JP, Davies MJ, Rosenstock J, et al. Tirzepatide versus Semaglutide Once Weekly in Patients with Type 2 Diabetes. N Engl J Med. 2021;385(6):503-515. DOI: 10.1056/NEJMoa2107519
12. Ludvik B, Giorgino F, Jódar E, et al. Once-weekly tirzepatide versus once-daily insulin degludec as add-on to metformin with or without SGLT2 inhibitors in patients with type 2 diabetes (SURPASS-3): a randomised, open-label, parallel-group, phase 3 trial. The Lancet. 2021;398(10300):583-598. DOI: 10.1016/S0140-6736(21)01443-4
13. Del Prato S, Kahn SE, Pavo I, et al. Tirzepatide versus insulin glargine in type 2 diabetes and increased cardiovascular risk (SURPASS-4): a randomised, open-label, parallel-group, multicentre, phase 3 trial. The Lancet. 2021;398(10313):1811-1824. DOI: 10.1016/S0140-6736(21)02188-7
14. Dahl D, Onishi Y, Norwood P, et al. Effect of Subcutaneous Tirzepatide vs Placebo Added to Titrated Insulin Glargine on Glycemic Control in Patients With Type 2 Diabetes: The SURPASS-5 Randomized Clinical Trial. JAMA. 2022;327(6):534-545. DOI: 10.1001/jama.2022.0078
15. Nicholls SJ, Pavo I, Bhatt DL, et al. Cardiovascular Outcomes with Tirzepatide versus Dulaglutide in Type 2 Diabetes. N Engl J Med. 2025;393(24):2409-2420. DOI: 10.1056/NEJMoa2505928
16. Aronne LJ, Sattar N, Horn DB, et al. Continued Treatment With Tirzepatide for Maintenance of Weight Reduction in Adults With Obesity: The SURMOUNT-4 Randomized Clinical Trial. JAMA. 2024;331(1):38-48. DOI: 10.1001/jama.2023.24945
17. Schneck K, Urva S. Population pharmacokinetics of the GIP/GLP receptor agonist tirzepatide. CPT: Pharmacometrics & Systems Pharmacology. 2024;13(3):494-503. DOI: 10.1002/psp4.13099
18. Willard FS, Douros JD, Gabe MBN, et al. Tirzepatide is an imbalanced and biased dual GIP and GLP-1 receptor agonist. JCI Insight. 2020;5(17):e140532. DOI: 10.1172/jci.insight.140532
19. Heise T, Mari A, DeVries JH, et al. Effects of subcutaneous tirzepatide versus placebo or semaglutide on pancreatic islet function and insulin sensitivity in adults with type 2 diabetes: a multicentre, randomised, double-blind, parallel-arm, phase 1 clinical trial. The Lancet Diabetes & Endocrinology. 2022;10(6):418-429. DOI: 10.1016/S2213-8587(22)00085-7
20. Heise T, DeVries JH, Urva S, et al. Tirzepatide Reduces Appetite, Energy Intake, and Fat Mass in People With Type 2 Diabetes. Diabetes Care. 2023;46(5):998-1004. DOI: 10.2337/dc22-1710
21. Nauck M, Gribble F, Reimann F, et al. Clinical Potential of GIP in Type 2 Diabetes and Obesity. Diabetes Care. 2026;49(8):1308-1317. DOI: 10.2337/dci25-0141
22. ClinicalTrials.gov. NCT04184622 (SURMOUNT-1): A Study of Tirzepatide (LY3298176) in Participants With Obesity or Overweight. Wyniki opublikowane w rejestrze, ostatnia aktualizacja 24 lipca 2025. clinicaltrials.gov/study/NCT04184622. Dostęp: 11 października 2026.
23. Jastreboff AM, le Roux CW, Stefanski A, et al. Tirzepatide for Obesity Treatment and Diabetes Prevention. N Engl J Med. 2025;392(10):958-971. DOI: 10.1056/NEJMoa2410819
24. Look M, Dunn JP, Kushner RF, et al. Body composition changes during weight reduction with tirzepatide in the SURMOUNT-1 study of adults with obesity or overweight. Diabetes, Obesity and Metabolism. 2025;27(5):2720-2729. DOI: 10.1111/dom.16275
25. Wadden TA, Chao AM, Machineni S, et al. Tirzepatide after intensive lifestyle intervention in adults with overweight or obesity: the SURMOUNT-3 phase 3 trial. Nature Medicine. 2023;29(11):2909-2918. DOI: 10.1038/s41591-023-02597-w
26. Horn DB, Aronne LJ, Wharton S, et al. Tirzepatide for maintenance of bodyweight reduction in people with obesity in the USA (SURMOUNT-MAINTAIN): a multicentre, double-blind, randomised, placebo-controlled trial. The Lancet. 2026;407(10545):2305-2318. DOI: 10.1016/S0140-6736(26)00656-2
27. Eli Lilly and Company. Zepbound (tirzepatide) showed superior weight loss over Wegovy (semaglutide) in complete SURMOUNT-5 results published in The New England Journal of Medicine. Komunikat prasowy, 11 maja 2025. prnewswire.com
28. ClinicalTrials.gov. NCT05822830 (SURMOUNT-5): A Study of Tirzepatide (LY3298176) in Participants With Obesity or Overweight With Weight Related Comorbidities. Wyniki opublikowane w rejestrze, ostatnia aktualizacja 26 listopada 2025. clinicaltrials.gov/study/NCT05822830. Dostęp: 11 października 2026.
29. Zhao L, Cheng Z, Lu Y, et al. Tirzepatide for Weight Reduction in Chinese Adults With Obesity: The SURMOUNT-CN Randomized Clinical Trial. JAMA. 2024;332(7):551-560. DOI: 10.1001/jama.2024.9217
30. Kadowaki T, Kiyosue A, Shingaki T, et al. Efficacy and safety of once-weekly tirzepatide in Japanese patients with obesity disease (SURMOUNT-J): a multicentre, randomised, double-blind, placebo-controlled phase 3 trial. The Lancet Diabetes & Endocrinology. 2025;13(5):384-396. DOI: 10.1016/S2213-8587(24)00377-2
31. Frias JP, Nauck MA, Van J, et al. Efficacy and safety of LY3298176, a novel dual GIP and GLP-1 receptor agonist, in patients with type 2 diabetes: a randomised, placebo-controlled and active comparator-controlled phase 2 trial. The Lancet. 2018;392(10160):2180-2193. DOI: 10.1016/S0140-6736(18)32260-8
32. ClinicalTrials.gov. NCT03131687: A Study of Tirzepatide (LY3298176) in Participants With Type 2 Diabetes Mellitus. Wyniki opublikowane w rejestrze, ostatnia aktualizacja 20 sierpnia 2019. clinicaltrials.gov/study/NCT03131687. Dostęp: 11 października 2026.
33. Frias JP, Nauck MA, Van J, et al. Efficacy and tolerability of tirzepatide, a dual glucose-dependent insulinotropic peptide and glucagon-like peptide-1 receptor agonist in patients with type 2 diabetes: A 12-week, randomized, double-blind, placebo-controlled study to evaluate different dose-escalation regimens. Diabetes, Obesity and Metabolism. 2020;22(6):938-946. DOI: 10.1111/dom.13979
34. ClinicalTrials.gov. NCT04166773 (SYNERGY-NASH): A Study of Tirzepatide (LY3298176) in Participants With Nonalcoholic Steatohepatitis (NASH). Wyniki opublikowane w rejestrze, ostatnia aktualizacja 24 stycznia 2025. clinicaltrials.gov/study/NCT04166773. Dostęp: 11 października 2026.
35. Eli Lilly and Company. Lilly's Mounjaro (tirzepatide), a GIP/GLP-1 dual receptor agonist, reduced A1C by an average of 2.2% in a Phase 3 trial of children and adolescents with type 2 diabetes. Komunikat prasowy, 17 września 2025. prnewswire.com
36. Eli Lilly and Company. Lilly's Taltz (ixekizumab) and Zepbound (tirzepatide) used together delivered superior efficacy in first-of-its-kind Phase 3b trial for adults with psoriasis and obesity or overweight. Komunikat prasowy, 18 lutego 2026. prnewswire.com
37. Eli Lilly and Company. Lilly's Taltz (ixekizumab) and Zepbound (tirzepatide) used together delivered superior efficacy in first-of-its-kind Phase 3b trial for adults with active psoriatic arthritis and obesity or overweight. Komunikat prasowy, 8 stycznia 2026. prnewswire.com
38. Eli Lilly and Company. Lilly's EloraTZP (combination of eloralintide and tirzepatide) delivered greater weight loss and A1C reduction vs. tirzepatide 15 mg in adults with obesity and type 2 diabetes. Komunikat prasowy, 30 września 2026. prnewswire.com
39. ClinicalTrials.gov. NCT03987919 (SURPASS-2): A Study of Tirzepatide (LY3298176) Versus Semaglutide Once Weekly as Add-on Therapy to Metformin in Participants With Type 2 Diabetes. Wyniki opublikowane w rejestrze, ostatnia aktualizacja 14 lutego 2022. clinicaltrials.gov/study/NCT03987919. Dostęp: 11 października 2026.
40. Gong J, Gao F, Jiang K, et al. Risk of biliary diseases in patients with type 2 diabetes or obesity treated with tirzepatide: A meta-analysis. Journal of Diabetes Investigation. 2025;16(1):83-92. DOI: 10.1111/jdi.14340
41. ClinicalTrials.gov. NCT05556512 (SURMOUNT-MMO): A Study of Tirzepatide (LY3298176) on the Reduction on Morbidity and Mortality in Adults With Obesity. clinicaltrials.gov/study/NCT05556512. Dostęp: 11 października 2026.
42. ClinicalTrials.gov. NCT06914895 (SURPASS-T1D-1): A Study of Tirzepatide (LY3298176) Compared With Placebo in Adults With Type 1 Diabetes and Obesity or Overweight. clinicaltrials.gov/study/NCT06914895. Dostęp: 11 października 2026.
43. ClinicalTrials.gov. NCT06962280 (SURPASS-T1D-2): A Long-Term Study of Tirzepatide (LY3298176) in Adults With Type 1 Diabetes and Obesity or Overweight. clinicaltrials.gov/study/NCT06962280. Dostęp: 11 października 2026.
44. ClinicalTrials.gov. NCT06075667: A Study of Tirzepatide (LY3298176) Once Weekly in Adolescent Participants Who Have Obesity or Overweight With Weight-Related Comorbidities. clinicaltrials.gov/study/NCT06075667. Dostęp: 11 października 2026.
45. ClinicalTrials.gov. NCT06439277 (SURMOUNT-ADOLESCENTS-2): A Study of Tirzepatide in Adolescents With Obesity and Weight-Related Comorbidities. clinicaltrials.gov/study/NCT06439277. Dostęp: 11 października 2026.
46. ClinicalTrials.gov. NCT07738276 (DUAL-HFrEF): Evaluation of the Efficacy and Safety of Tirzepatide, a Dual GLP-1/GIP Agonist, on Functional Capacity in Reduced Ejection Fraction Heart Failure Patients With Obesity. clinicaltrials.gov/study/NCT07738276. Dostęp: 11 października 2026.
47. ClinicalTrials.gov. NCT06937099 (COMMIT-CD): Mirikizumab and Tirzepatide Administered in Adult Participants With Moderately to Severely Active Crohn's Disease and Obesity or Overweight. clinicaltrials.gov/study/NCT06937099. Dostęp: 11 października 2026.
48. ClinicalTrials.gov. NCT06937086 (COMMIT-UC): Mirikizumab Administered at the Same Time as Tirzepatide in Adult Participants With Moderately to Severely Active Ulcerative Colitis and Obesity or Overweight. clinicaltrials.gov/study/NCT06937086. Dostęp: 11 października 2026.
49. ClinicalTrials.gov. NCT06662383 (TRIUMPH-5): A Study of Retatrutide (LY3437943) Compared to Tirzepatide (LY3298176) in Adults Who Have Obesity. clinicaltrials.gov/study/NCT06662383. Dostęp: 11 października 2026.
50. ClinicalTrials.gov. NCT07165028 (SYNERGY-Outcomes): A Master Protocol of Multiple Agents in Adults With Metabolic Dysfunction-Associated Steatotic Liver Disease. clinicaltrials.gov/study/NCT07165028. Dostęp: 11 października 2026.