NAD+: koenzym wpływający na starzenie, mięśnie i wydolność

Wprowadzenie

NAD+ (dinukleotyd nikotynamidoadeninowy) to jedna z najważniejszych cząsteczek w komórce. W 1906 roku Arthur Harden i William Young opisali go jako składnik soku drożdżowego niezbędny do fermentacji alkoholowej (Harden i Young, 1906). Dziś wiadomo, że bez NAD+ komórka nie przetworzyłaby składników pokarmowych na energię, a z jego udziału korzystają setki enzymów (Rajman i wsp., 2018).

Zainteresowanie badaczy wzrosło, gdy okazało się, że NAD+ jest nie tylko przenośnikiem elektronów, ale też paliwem dla enzymów sygnałowych: sirtuin, PARP i CD38 (Houtkooper i wsp., 2010). W kilku badaniach u ludzi poziom NAD+ w tkankach był niższy u osób starszych, a u myszy jego przywrócenie łagodziło zmiany związane z wiekiem. Stąd badania nad podawaniem NAD+ bezpośrednio oraz nad jego prekursorami: mononukleotydem nikotynamidowym (NMN) i rybozydem nikotynamidowym (NR) (Yoshino i wsp., 2018).

W tym przeglądzie zbieramy badania nad NAD+ i jego prekursorami: od mechanizmów w komórkach, przez modele zwierzęce, po badania u ludzi. Przy każdym wyniku podajemy, w jakim modelu go uzyskano i jaką cząsteczkę podawano.

---

Najważniejsze ustalenia

• U 22-miesięcznych myszy tydzień podawania NMN przywrócił w mięśniach poziom ATP i pracę mitochondriów do wartości zbliżonych do młodych zwierząt
• U myszy pozbawionych enzymu CD38 poziom NAD+ nie spadał z wiekiem
• U kobiet ze stanem przedcukrzycowym NMN (250 mg dziennie przez 10 tygodni) zwiększył wrażliwość mięśni na insulinę o około 25%
• Wlew 750 mg NAD+ trwający 6 godzin podniósł stężenie NAD+ w osoczu o 398%
• W randomizowanym badaniu u osób z niewydolnością serca dożylny NAD+ zwiększył frakcję wyrzutową bardziej niż placebo
• Prekursory NMN i NR podnosiły poziom NAD+ we krwi w kilkunastu badaniach u ludzi, a w części z nich poprawiały parametry metabolizmu i wydolności

---

Mechanizm działania

Przenośnik elektronów

W rozkładzie glukozy i kwasów tłuszczowych (glikoliza, cykl Krebsa) NAD+ przyjmuje elektrony i przechodzi w formę zredukowaną, NADH. NADH oddaje je kompleksom łańcucha oddechowego w mitochondriach, które wykorzystują tę energię do produkcji ATP, głównego nośnika energii w komórce (Houtkooper i wsp., 2010).

Stosunek NAD+ do NADH informuje komórkę o jej stanie energetycznym. Rośnie przy niedoborze energii, np. podczas głodzenia lub wysiłku, i wtedy pobudza enzymy nastawione na spalanie substratów, w tym sirtuinę SIRT1. W mięśniach myszy kinaza AMPK, aktywowana przy wysiłku i głodzeniu, podnosiła poziom NAD+ i aktywność SIRT1 (Cantó i wsp., 2009). U ludzi stosunek NAD+ do NADH był niższy u osób starszych, zarówno w mózgu badanym spektroskopią rezonansu magnetycznego, jak i w osoczu (Zhu i wsp., 2015; Clement i wsp., 2019).

Sirtuiny

Sirtuiny (SIRT1–SIRT7) to rodzina enzymów, które odłączają od białek grupy acetylowe i podobne, zużywając przy każdej reakcji cząsteczkę NAD+. Dlatego ich aktywność zależy od tego, ile NAD+ jest w komórce (Houtkooper i wsp., 2010).

• SIRT1 (jądro i cytoplazma) reguluje czynniki sterujące metabolizmem i odpowiedzią na stres, m.in. PGC-1α i białka FOXO.
• SIRT2 deacetyluje tubulinę i uczestniczy w regulacji cyklu komórkowego.
• SIRT3, SIRT4 i SIRT5 działają w mitochondriach i regulują enzymy metabolizmu energetycznego.
• SIRT6 uczestniczy w naprawie DNA i utrzymaniu telomerów.
• SIRT7 reguluje wytwarzanie rybosomowego RNA w jąderku.

PARP i naprawa DNA

PARP1 wykrywa pęknięcia nici DNA i buduje w miejscu uszkodzenia łańcuchy poli(ADP-rybozy), które przyciągają białka naprawcze. Każde ogniwo takiego łańcucha to zużyta cząsteczka NAD+. W hodowlach komórek rozległe uszkodzenie DNA obniżało poziom NAD+ w ciągu kilkunastu minut do 10–20% wyjściowego (Houtkooper i wsp., 2010; Pollak i wsp., 2007). W próbkach skóry mężczyzn aktywność PARP była wyższa u osób starszych (Massudi i wsp., 2012). Badacze łączą te obserwacje w hipotezę błędnego koła: więcej uszkodzeń DNA zwiększa zużycie NAD+, a mniej NAD+ osłabia sirtuiny, które pomagają chronić DNA.

CD38: enzym rozkładający NAD+

CD38 to enzym obecny m.in. na komórkach układu odpornościowego, który rozkłada NAD+, a także NMN, do nikotynamidu i ADP-rybozy. U myszy ilość CD38 w tkankach rosła z wiekiem. U zwierząt pozbawionych genu CD38 poziom NAD+ pozostawał stały do starości, a w wieku 2 lat miały one lepszą tolerancję glukozy i sprawniej oddychające mitochondria. U ludzi więcej CD38 wykryto w tkance tłuszczowej osób starszych (Camacho-Pereira i wsp., 2016).

Dlatego CD38 stał się celem badań farmakologicznych. Flawonoidy apigenina i kwercetyna hamowały CD38 w komórkach, a apigenina podnosiła NAD+ i poprawiała metabolizm u otyłych myszy (Escande i wsp., 2013). Syntetyczny inhibitor 78c przywracał starym myszom poziom NAD+ w tkankach oraz poprawiał tolerancję glukozy, funkcję mięśni, wydolność i pracę serca (Tarragó i wsp., 2018). W kolejnym badaniu wydłużył medianę życia myszy o 10% (Peclat i wsp., 2022).

---

NAD+ a wiek

Spadek NAD+ z wiekiem opisano w kilku tkankach człowieka:

Nie każdy spadek NAD+ przekłada się na funkcję tkanki. U myszy, którym genetycznie obniżono NAD+ w mięśniach o około 85%, mięśnie pracowały prawidłowo, a starzenie nie przyspieszyło (Chubanava i wsp., 2025).

---

Jak podaje się NAD+ i jego prekursory

Wlew dożylny

W pilotażu u 11 zdrowych mężczyzn w wieku 30–55 lat 8 osób otrzymało 750 mg NAD+ we wlewie trwającym 6 godzin, a 3 sól fizjologiczną. Przez pierwsze 2 godziny poziom NAD+ w osoczu się nie zmieniał, bo cząsteczka była szybko usuwana z krwi. Pod koniec wlewu wzrósł o 398%, a nikotynamidu, produktu rozpadu NAD+, przybyło o 409%. Przy tym tempie podania nie odnotowano działań niepożądanych (Grant i wsp., 2019). Dożylny NAD+ badano też u osób z niewydolnością serca (patrz „Serce”).

Podanie podskórne i domięśniowe

Podanie podskórne sprawdzono w pilotażu, w którym 6 osób otrzymywało NAD+ podskórnie raz dziennie przez 3 dni, a kolejne grupy domięśniowo i dożylnie. Iniekcje były dobrze tolerowane i nie wywołały nieoczekiwanych działań niepożądanych. To wstępne wyniki opublikowane jako preprint, bez recenzji, przez producenta NR (Nkrumah-Elie i wsp., 2026).

Podanie doustne

U szczurów NAD+ z pożywienia był w jelicie rozkładany do NMN, NR i nikotynamidu, a wchłaniał się głównie nikotynamid (Gross i Henderson, 1983). W randomizowanym badaniu u 60 dorosłych w wieku 45–75 lat doustna postać NAD+ (LNAD+) przyjmowana przez 5 dni podniosła poziom NAD+ wewnątrz komórek krwi o 53% w porównaniu z placebo, przy niezmienionym poziomie w osoczu (Kornilov i wsp., 2026).

Prekursory: NMN i NR

NMN i NR to naturalne związki pośrednie, z których komórki wytwarzają NAD+. Przyjmowane doustnie w dawkach od 250 mg do 3 g dziennie podnosiły poziom NAD+ we krwi w kilkunastu badaniach u ludzi (Zhang J i wsp., 2025; Berven i wsp., 2023). U zdrowych osób w wieku 55–79 lat NR w dawce 1 g dziennie przez 6 tygodni podniósł NAD+ w komórkach krwi o około 60% (Martens i wsp., 2018). W mięśniach sam poziom NAD+ nie zawsze rósł, choć przybywało jego metabolitów (Yoshino i wsp., 2021; Elhassan i wsp., 2019).

---

Przegląd badań

Mięśnie i mitochondria

U 22-miesięcznych myszy tydzień podawania NMN przywrócił w mięśniach poziom ATP, aktywność oksydazy cytochromu c i ekspresję genów mitochondrialnych do wartości zbliżonych do 6-miesięcznych zwierząt. Autorzy opisali mechanizm: spadek NAD+ w jądrze komórkowym osłabia SIRT1, co prowadzi do nagromadzenia czynnika HIF-1α (stan „pseudohipoksji”) i zaburza komunikację jądra z mitochondriami, niezależnie od PGC-1α. U myszy bez SIRT1 NMN nie działał (Gomes i wsp., 2013).

U myszy, które od 5. do 17. miesiąca życia piły wodę z NMN (100 lub 300 mg/kg dziennie), zmiany związane z wiekiem były łagodniejsze: zwierzęta przybierały mniej na wadze, miały lepszy metabolizm energetyczny, wrażliwość na insulinę, profil lipidów i funkcję oka, bez oznak toksyczności (Mills i wsp., 2016). NR podawany w paszy odmładzał komórki macierzyste mięśni, poprawiał regenerację mięśni w mysim modelu dystrofii mięśniowej i nieznacznie wydłużał życie myszy, którym zaczęto go podawać w starszym wieku (Zhang H i wsp., 2016).

U 12 starszych mężczyzn NR (1 g dziennie przez 21 dni) zwiększył w mięśniach ilość metabolitów NAD+ i obniżył stężenie cytokin zapalnych we krwi; wydolność mitochondriów się nie zmieniła (Elhassan i wsp., 2019).

Metabolizm i wrażliwość na insulinę

W randomizowanym badaniu u 25 kobiet po menopauzie ze stanem przedcukrzycowym i nadwagą lub otyłością 13 osób otrzymywało NMN w dawce 250 mg dziennie, a 12 placebo przez 10 tygodni. W grupie NMN wrażliwość mięśni na insulinę, mierzona klamrą hiperinsulinemiczną, wzrosła o około 25%, a sygnalizacja insulinowa w mięśniach się nasiliła. W grupie placebo nic się nie zmieniło. Masa i skład ciała, tłuszcz w wątrobie, ciśnienie i lipidy pozostały bez zmian. Nie zgłoszono działań niepożądanych (Yoshino i wsp., 2021).

U 30 osób z nadwagą lub otyłością po 45. roku życia NMN w dawce 2 g dziennie przez 28 dni podniósł poziom NAD+ we krwi. W porównaniu z placebo obniżył masę ciała o 1,9 kg, ciśnienie rozkurczowe o 7 mmHg i cholesterol LDL; wrażliwość na insulinę i tłuszcz w wątrobie się nie zmieniły (Pencina i wsp., 2023). U 40 otyłych mężczyzn NR w dawce 2 g dziennie przez 12 tygodni nie zmienił wrażliwości na insulinę ani składu ciała (Dollerup i wsp., 2018). Metaanaliza 12 badań z NMN (513 osób) potwierdziła wzrost NAD+ we krwi, ale większość parametrów glukozy i lipidów nie zmieniła się istotnie (Zhang J i wsp., 2025).

Wydolność fizyczna

U 48 biegaczy amatorów, trenujących 5–6 razy w tygodniu, porównano placebo z NMN w dawkach 300, 600 i 1200 mg dziennie przez 6 tygodni. Zużycie tlenu na pierwszym progu wentylacyjnym rosło z dawką: o 0,17 l/min przy placebo i o 0,47 l/min przy 1200 mg NMN. Maksymalny pobór tlenu i moc szczytowa się nie zmieniły (Liao i wsp., 2021).

U 80 zdrowych osób w średnim wieku NMN (300, 600 lub 900 mg dziennie przez 60 dni) podnosił poziom NAD+ we krwi i wydłużał dystans w 6-minutowym teście marszu (Yi i wsp., 2023). U 90 osób z miażdżycą tętnic kończyn dolnych NR w dawce 1 g dziennie przez 6 miesięcy wydłużył dystans 6-minutowego marszu o 17,6 m w porównaniu z placebo; dodanie resweratrolu nie wzmocniło efektu (McDermott i wsp., 2024).

Serce

U myszy NMN podany 30 minut przed niedokrwieniem serca zmniejszył obszar zawału o 44%, a podawany wielokrotnie w okresie przywracania przepływu o 29%. Ochrona zależała od SIRT1 (Yamamoto i wsp., 2014). U szczurów dożylny NAD+ zmniejszał obszar zawału i śmierć komórek serca po niedokrwieniu (Zhang Y i wsp., 2016).

W randomizowanym badaniu u 180 osób z niewydolnością serca w przebiegu choroby niedokrwiennej (frakcja wyrzutowa ≤45%) chorzy otrzymywali obok standardowego leczenia NAD+ dożylnie w dawce 10 mg dziennie przez 7 dni albo placebo. Po miesiącu frakcja wyrzutowa wynosiła średnio 45,4% w grupie NAD+ i 42,4% w grupie placebo. Po 6 miesiącach poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe wystąpiły u 14,6% wobec 24,7% chorych; ta różnica nie była istotna statystycznie (Yu i wsp., 2026).

Mózg i układ nerwowy

W mysim modelu choroby Alzheimera (APPswe/PS1ΔE9) NMN przywracał oddychanie mitochondriów w mózgu (Long i wsp., 2015). W tym samym typie modelu NMN zmniejszał ilość beta-amyloidu i złogów oraz poprawiał wyniki testów pamięci (Yao i wsp., 2017). U myszy 3xTgAD z dodatkowym defektem naprawy DNA NR zmniejszał fosforylację białka tau i poprawiał uczenie się i pamięć, nie zmieniając ilości beta-amyloidu (Hou i wsp., 2018).

U 30 osób z wczesną chorobą Parkinsona NR w dawce 1 g dziennie przez 30 dni podniósł poziom NAD+ w mózgu u części uczestników; u tych osób odnotowano niewielką poprawę kliniczną (Brakedal i wsp., 2022). W trzech niedużych badaniach z NR u osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi i po przebytym COVID-19 funkcje poznawcze się nie zmieniły (Orr i wsp., 2024; Wu i wsp., 2025; Martens i wsp., 2026).

---

Dawkowanie

Dawkowanie raportowane przez użytkowników

Zestawiliśmy relacje 514 użytkowników Reddita, którzy opisali własne iniekcje NAD+ (m.in. r/Biohackers, r/Peptides i r/Peptidesource, czerwiec 2024 – wrzesień 2026). Dawkę na podanie w miligramach podało 349 z nich, a częstotliwość 373.

Najczęstszy schemat to 100 mg 2–3 razy w tygodniu, co daje w sumie 125–350 mg tygodniowo (mediana 200 mg, 254 osoby). Osoby podające NAD+ codziennie (78 osób) używają zwykle mniejszych dawek, z medianą 50 mg. Część użytkowników (96 osób) opisuje stopniowe dochodzenie do docelowej dawki. Określony okres stosowania albo przerwę opisało tylko 55 osób. Iniekcje domięśniowe opisało osobno 50 osób, najczęściej po 100 mg; nie są ujęte w tabeli.

Najczęściej wspominane dolegliwości to pieczenie, ból lub zasinienie w miejscu wkłucia (71 osób) oraz krótkotrwałe uderzenie gorąca i zaczerwienienie po podaniu (43 osoby).

To relacje użytkowników, a nie zalecenie ani dawka zbadana klinicznie. Rzeczywista zawartość fiolek może odbiegać od deklarowanej.

Dawki w badaniach

NMN i NR to inne cząsteczki niż NAD+, więc ich dawek nie przelicza się wprost na dawkę NAD+.

---

Bezpieczeństwo

Przy powolnym wlewie dożylnym (750 mg w ciągu 6 godzin) nie odnotowano działań niepożądanych (Grant i wsp., 2019). Szybszy wlew wiąże się z objawami zależnymi od tempa podania. W analizie z jednej kliniki wszystkie 6 osób otrzymujących 500 mg NAD+ dożylnie miało umiarkowane lub nasilone dolegliwości żołądkowo-jelitowe, przyspieszone tętno i ucisk w klatce piersiowej, które ustępowały po zakończeniu wlewu (Reyna i wsp., 2026). W porównawczym pilotażu (preprint) wlew NAD+ częściej niż wlew NR wywoływał reakcje związane z wlewem (Hawkins i wsp., 2024). W badaniu u osób z niewydolnością serca odnotowano jeden przypadek przemijających zawrotów głowy (Yu i wsp., 2026).

W pilotażu podania podskórnego iniekcje były dobrze tolerowane, choć część uczestników opisywała dyskomfort w miejscu wkłucia (Nkrumah-Elie i wsp., 2026). Po doustnym LNAD+ wystąpił jeden łagodny przypadek nudności (Kornilov i wsp., 2026). NR w dawce 3 g dziennie przez 4 tygodnie nie wywołał u osób z chorobą Parkinsona umiarkowanych ani ciężkich działań niepożądanych (Berven i wsp., 2023), a metaanaliza 15 badań z NMN nie wykazała różnic w bezpieczeństwie w porównaniu z placebo (Yang i wsp., 2026).

Badania trwały od kilku dni do kilku miesięcy i obejmowały niewielkie grupy, więc nie wykluczają rzadszych działań niepożądanych. Nie obejmowały kobiet w ciąży, karmiących piersią ani dzieci.

---

Kierunki badań

Na wyniki czeka duże badanie III fazy NOPARK, w którym około 400 osób z chorobą Parkinsona przyjmowało NR przez rok. To pierwsza próba sprawdzenia, czy podnoszenie NAD+ spowalnia postęp choroby neurodegeneracyjnej. Kolejne pytania dotyczą podania podskórnego: jak zmienia ono poziom NAD+ we krwi i tkankach w porównaniu z wlewem dożylnym. Rozwijane są też inhibitory CD38, które zamiast dostarczać NAD+ ograniczają jego rozkład.

Korekta (30 września 2026): artykuł przebudowano. Poprawiono opis mechanizmów i przypisanie badań, dodano badania u ludzi z NAD+ i jego prekursorami, a usunięto schemat dawkowania, porównanie podań i tabelę oczekiwanych efektów, które nie pochodziły z badań.

---

Powiązane artykuły

• 5-amino-1MQ: inhibitor NNMT, cząsteczka badana pod kątem podnoszenia poziomu NAD+
• AICAR: aktywator AMPK, o kinazie, która w mięśniach podnosi poziom NAD+
• MOTS-c: mimetyk wysiłku, peptyd mitochondrialny badany pod kątem metabolizmu
• SS-31 (elamipretyd), peptyd działający na błonę mitochondriów

---

Bibliografia

1. Harden A, Young WJ. The alcoholic ferment of yeast-juice. Part II. The coferment of yeast-juice. Proc R Soc Lond B. 1906;78(526):369-375. DOI: 10.1098/rspb.1906.0070
2. Rajman L, Chwalek K, Sinclair DA. Therapeutic Potential of NAD-Boosting Molecules: The In Vivo Evidence. Cell Metab. 2018;27(3):529-547. DOI: 10.1016/j.cmet.2018.02.011
3. Houtkooper RH, Cantó C, Wanders RJ, Auwerx J. The secret life of NAD+: an old metabolite controlling new metabolic signaling pathways. Endocr Rev. 2010;31(2):194-223. DOI: 10.1210/er.2009-0026
4. Yoshino J, Baur JA, Imai SI. NAD+ Intermediates: The Biology and Therapeutic Potential of NMN and NR. Cell Metab. 2018;27(3):513-528. DOI: 10.1016/j.cmet.2017.11.002
5. Cantó C, Gerhart-Hines Z, Feige JN, et al. AMPK regulates energy expenditure by modulating NAD+ metabolism and SIRT1 activity. Nature. 2009;458(7241):1056-1060. DOI: 10.1038/nature07813
6. Zhu XH, Lu M, Lee BY, et al. In vivo NAD assay reveals the intracellular NAD contents and redox state in healthy human brain and their age dependences. Proc Natl Acad Sci U S A. 2015;112(9):2876-2881. DOI: 10.1073/pnas.1417921112
7. Clement J, Wong M, Poljak A, et al. The Plasma NAD+ Metabolome Is Dysregulated in "Normal" Aging. Rejuvenation Res. 2019;22(2):121-130. DOI: 10.1089/rej.2018.2077
8. Pollak N, Dölle C, Ziegler M. The power to reduce: pyridine nucleotides — small molecules with a multitude of functions. Biochem J. 2007;402(2):205-218. DOI: 10.1042/BJ20061638
9. Massudi H, Grant R, Braidy N, et al. Age-associated changes in oxidative stress and NAD+ metabolism in human tissue. PLoS One. 2012;7(7):e42357. DOI: 10.1371/journal.pone.0042357
10. Camacho-Pereira J, Tarragó MG, Chini CCS, et al. CD38 Dictates Age-Related NAD Decline and Mitochondrial Dysfunction through an SIRT3-Dependent Mechanism. Cell Metab. 2016;23(6):1127-1139. DOI: 10.1016/j.cmet.2016.05.006
11. Escande C, Nin V, Price NL, et al. Flavonoid apigenin is an inhibitor of the NAD+ase CD38: implications for cellular NAD+ metabolism, protein acetylation, and treatment of metabolic syndrome. Diabetes. 2013;62(4):1084-1093. DOI: 10.2337/db12-1139
12. Tarragó MG, Chini CCS, Kanamori KS, et al. A Potent and Specific CD38 Inhibitor Ameliorates Age-Related Metabolic Dysfunction by Reversing Tissue NAD+ Decline. Cell Metab. 2018;27(5):1081-1095. DOI: 10.1016/j.cmet.2018.03.016
13. Peclat TR, Thompson KL, Warner GM, et al. CD38 inhibitor 78c increases mice lifespan and healthspan in a model of chronological aging. Aging Cell. 2022;21(4):e13589. DOI: 10.1111/acel.13589
14. Janssens GE, Grevendonk L, Perez RZ, et al. Healthy aging and muscle function are positively associated with NAD+ abundance in humans. Nat Aging. 2022;2(3):254-263. DOI: 10.1038/s43587-022-00174-3
15. Chubanava S, Karavaeva I, Ehrlich AM, et al. NAD depletion in skeletal muscle does not compromise muscle function or accelerate aging. Cell Metab. 2025;37(7):1460-1481. DOI: 10.1016/j.cmet.2025.04.002
16. Grant R, Berg J, Mestayer R, et al. A Pilot Study Investigating Changes in the Human Plasma and Urine NAD+ Metabolome During a 6 Hour Intravenous Infusion of NAD+. Front Aging Neurosci. 2019;11:257. DOI: 10.3389/fnagi.2019.00257
17. Nkrumah-Elie Y, Kwon J, Simpson S, et al. Preliminary Safety Analysis of Two Pilot Clinical Trials Involving Injections of Niagen®, Nicotinamide Riboside Chloride. medRxiv (preprint). 2026. DOI: 10.64898/2026.04.28.26352007
18. Gross CJ, Henderson LM. Digestion and absorption of NAD by the small intestine of the rat. J Nutr. 1983;113(2):412-420. DOI: 10.1093/jn/113.2.412
19. Kornilov SA, Hastings WJ, McGrath LF, et al. Oral LNAD+ rapidly elevates whole blood intracellular NAD and metabolic flux without elevating plasma NAD: evidence from a randomized controlled trial. GeroScience. 2026. DOI: 10.1007/s11357-026-02399-1
20. Martens CR, Denman BA, Mazzo MR, et al. Chronic nicotinamide riboside supplementation is well-tolerated and elevates NAD+ in healthy middle-aged and older adults. Nat Commun. 2018;9(1):1286. DOI: 10.1038/s41467-018-03421-7
21. Elhassan YS, Kluckova K, Fletcher RS, et al. Nicotinamide Riboside Augments the Aged Human Skeletal Muscle NAD+ Metabolome and Induces Transcriptomic and Anti-inflammatory Signatures. Cell Rep. 2019;28(7):1717-1728. DOI: 10.1016/j.celrep.2019.07.043
22. Gomes AP, Price NL, Ling AJ, et al. Declining NAD+ induces a pseudohypoxic state disrupting nuclear-mitochondrial communication during aging. Cell. 2013;155(7):1624-1638. DOI: 10.1016/j.cell.2013.11.037
23. Mills KF, Yoshida S, Stein LR, et al. Long-Term Administration of Nicotinamide Mononucleotide Mitigates Age-Associated Physiological Decline in Mice. Cell Metab. 2016;24(6):795-806. DOI: 10.1016/j.cmet.2016.09.013
24. Zhang H, Ryu D, Wu Y, et al. NAD+ repletion improves mitochondrial and stem cell function and enhances life span in mice. Science. 2016;352(6292):1436-1443. DOI: 10.1126/science.aaf2693
25. Yoshino M, Yoshino J, Kayser BD, et al. Nicotinamide mononucleotide increases muscle insulin sensitivity in prediabetic women. Science. 2021;372(6547):1224-1229. DOI: 10.1126/science.abe9985
26. Dollerup OL, Christensen B, Svart M, et al. A randomized placebo-controlled clinical trial of nicotinamide riboside in obese men: safety, insulin-sensitivity, and lipid-mobilizing effects. Am J Clin Nutr. 2018;108(2):343-353. DOI: 10.1093/ajcn/nqy132
27. Pencina KM, Valderrabano R, Wipper B, et al. Nicotinamide Adenine Dinucleotide Augmentation in Overweight or Obese Middle-Aged and Older Adults: A Physiologic Study. J Clin Endocrinol Metab. 2023;108(8):1968-1980. DOI: 10.1210/clinem/dgad027
28. Zhang J, Poon ET, Wong SH. Efficacy of oral nicotinamide mononucleotide supplementation on glucose and lipid metabolism for adults: a systematic review with meta-analysis on randomized controlled trials. Crit Rev Food Sci Nutr. 2025;65(22):4382-4400. DOI: 10.1080/10408398.2024.2387324
29. Liao B, Zhao Y, Wang D, et al. Nicotinamide mononucleotide supplementation enhances aerobic capacity in amateur runners: a randomized, double-blind study. J Int Soc Sports Nutr. 2021;18(1):54. DOI: 10.1186/s12970-021-00442-4
30. Yi L, Maier AB, Tao R, et al. The efficacy and safety of β-nicotinamide mononucleotide (NMN) supplementation in healthy middle-aged adults: a randomized, multicenter, double-blind, placebo-controlled, parallel-group, dose-dependent clinical trial. GeroScience. 2023;45(1):29-43. DOI: 10.1007/s11357-022-00705-1
31. McDermott MM, Martens CR, Domanchuk KJ, et al. Nicotinamide riboside for peripheral artery disease: the NICE randomized clinical trial. Nat Commun. 2024;15(1):5046. DOI: 10.1038/s41467-024-49092-5
32. Yamamoto T, Byun J, Zhai P, et al. Nicotinamide mononucleotide, an intermediate of NAD+ synthesis, protects the heart from ischemia and reperfusion. PLoS One. 2014;9(6):e98972. DOI: 10.1371/journal.pone.0098972
33. Zhang Y, Wang B, Fu X, et al. Exogenous NAD+ administration significantly protects against myocardial ischemia/reperfusion injury in rat model. Am J Transl Res. 2016;8(8):3342-3350. PMID: 27648125
34. Yu X, Xu J, Cao J, et al. Effect of Nicotinamide Adenine Dinucleotide on Heart Failure Caused by Ischemic Cardiomyopathy: A Randomized, Placebo-Controlled Trial. Am J Cardiovasc Drugs. 2026;26(1):97-106. DOI: 10.1007/s40256-025-00764-7
35. Long AN, Owens K, Schlappal AE, et al. Effect of nicotinamide mononucleotide on brain mitochondrial respiratory deficits in an Alzheimer's disease-relevant murine model. BMC Neurol. 2015;15:19. DOI: 10.1186/s12883-015-0272-x
36. Yao Z, Yang W, Gao Z, et al. Nicotinamide mononucleotide inhibits JNK activation to reverse Alzheimer disease. Neurosci Lett. 2017;647:133-140. DOI: 10.1016/j.neulet.2017.03.027
37. Hou Y, Lautrup S, Cordonnier S, et al. NAD+ supplementation normalizes key Alzheimer's features and DNA damage responses in a new AD mouse model with introduced DNA repair deficiency. Proc Natl Acad Sci U S A. 2018;115(8):E1876-E1885. DOI: 10.1073/pnas.1718819115
38. Brakedal B, Dölle C, Riemer F, et al. The NADPARK study: A randomized phase I trial of nicotinamide riboside supplementation in Parkinson's disease. Cell Metab. 2022;34(3):396-407. DOI: 10.1016/j.cmet.2022.02.001
39. Orr ME, Kotkowski E, Ramirez P, et al. A randomized placebo-controlled trial of nicotinamide riboside in older adults with mild cognitive impairment. GeroScience. 2024;46(1):665-682. DOI: 10.1007/s11357-023-00999-9
40. Wu CY, Reynolds WC, Abril I, et al. Effects of nicotinamide riboside on NAD+ levels, cognition, and symptom recovery in long-COVID: a randomized controlled trial. EClinicalMedicine. 2025;89:103633. DOI: 10.1016/j.eclinm.2025.103633
41. Martens CR, Decker KP, DeConne TM, et al. A phase-II randomized controlled pilot study of nicotinamide riboside supplementation in older adults with amnestic mild cognitive impairment. Alzheimers Dement. 2026;22(7):e71605. DOI: 10.1002/alz.71605
42. Reyna K, Heinzen G, Patel N, et al. Intravenous infusion of nicotinamide adenine dinucleotide (NAD+) versus nicotinamide riboside (NR): a retrospective tolerability pilot study in a real-world setting. Front Aging. 2026;7:1652582. DOI: 10.3389/fragi.2026.1652582
43. Hawkins J, Idoine R, Kwon J, et al. Randomized, placebo-controlled, pilot clinical study evaluating acute Niagen®+ IV and NAD+ IV in healthy adults. medRxiv (preprint). 2024. DOI: 10.1101/2024.06.06.24308565
44. Berven H, Kverneng S, Sheard E, et al. NR-SAFE: a randomized, double-blind safety trial of high dose nicotinamide riboside in Parkinson's disease. Nat Commun. 2023;14(1):7793. DOI: 10.1038/s41467-023-43514-6
45. Yang W, Huang J, Tang Z, et al. Safety and Metabolism-Related Outcomes of Oral Nicotinamide Mononucleotide Supplementation in Adults: A Systematic Review and Meta-Analysis. Nutrients. 2026;18(14):2251. DOI: 10.3390/nu18142251