KPV: jak użytkownicy stosują peptyd wpływający na stany zapalne jelit

KPV to trzy ostatnie aminokwasy (lizyna, prolina i walina) hormonu, który w skórze pobudza komórki barwnikowe. Cały hormon ma ich 13, a według przeglądu z 2007 roku większość działania przeciwzapalnego zawdzięcza właśnie tej krótkiej końcówce [2].

KPV: mniej zapalenia jelita u myszy

Cząsteczka KPV jest bardzo mała [3]. Do komórek wyściełających jelito wnika przez PepT1, białko, które przenosi do komórki krótkie peptydy. Na co dzień PepT1 występuje w jelicie cienkim, a w jelicie grubym pojawia się przy nieswoistych zapaleniach jelit, czyli chorobach, w których jelito jest przewlekle w stanie zapalnym. W hodowli ludzkich komórek jelita KPV już w bardzo małych stężeniach wyciszał główny przełącznik, który włącza geny zapalne [1]. W komórkach oskrzeli docierał do jądra komórkowego i nie dopuszczał tam tego przełącznika [5].

W badaniu z 2008 roku myszom z zapaleniem jelita grubego wywołanym substancją DSS dodawano KPV do wody do picia przez 8 dni. Zwierzęta mniej chudły, a pod mikroskopem w jelicie było widać mniej zmian zapalnych. Aktywność mieloperoksydazy, enzymu, po którym poznaje się napływ komórek zapalnych do jelita, spadła o około połowę [1].

W drugim doświadczeniu zapalenie wywołano substancją TNBS. KPV ograniczył spadek masy ciała w 1. i 2. dniu (doświadczenie trwało 2 dni), obniżył aktywność mieloperoksydazy o około 30% i zapobiegał skracaniu się jelita grubego [1].

Podobne wyniki uzyskał inny zespół. U myszy z zapaleniem wywołanym DSS peptyd przyspieszył powrót do zdrowia i odzyskiwanie masy ciała, a w jelicie było mniej skupisk komórek zapalnych. Działał również w zapaleniu jelita wywołanym przeniesieniem limfocytów T, jednego z rodzajów białych krwinek. U myszy z niedziałającym receptorem MC1R, czyli białkiem odbierającym sygnał hormonu, z którego pochodzi KPV, przeżyły zapalenie wszystkie zwierzęta, które dostawały peptyd [4].

Badacze szukają sposobu, żeby KPV trafiał prosto do zapalonego jelita. U myszy z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego KPV zamknięty w nanocząstkach (mikroskopijnych nośnikach) z kwasem hialuronowym, podawany doustnie w żelu, silniej chronił wewnętrzną wyściółkę jelita niż ten sam KPV w nanocząstkach bez kwasu hialuronowego [6].

W hodowlach KPV działał też na drobnoustroje. Podobnie jak cały hormon hamował tworzenie kolonii gronkowca złocistego i osłabiał grzyba Candida albicans, także w bardzo małych stężeniach [7].

Jak stosują go użytkownicy

Zebraliśmy relacje użytkowników Reddita, którzy opisali, jak sami stosowali KPV; przy mieszance KLOW doszły relacje z forum internetowego. Większość wstrzykiwała KPV pod skórę. Podajemy zakres, w którym mieściła się co najmniej połowa relacji, i najczęstszą dawkę; liczbę relacji znajdziesz w artykułach o KPV i o mieszance.

• KPV: w zastrzykach pod skórę zwykle 250–500 µg, najczęściej 500 µg, raz dziennie przez 2–8 tygodni. Doustnie lub w sprayu najczęściej po 500 µg.
• W mieszance KLOW: najczęściej 3,2 mg mieszanki raz dziennie pod skórę, czyli według deklarowanego składu około 400 µg KPV, przez 8 tygodni, potem 4 tygodnie przerwy.

Czego się spodziewać

Co z bezpieczeństwem?

Badania KPV prowadzono na komórkach i myszach, więc nie opisują objawów u ludzi. W pracy z nanocząstkami nośnik z KPV był według autorów nietoksyczny i biozgodny, czyli dobrze tolerowany przez komórki jelita [6]. Nie ma danych o stosowaniu KPV w ciąży, podczas karmienia piersią ani u dzieci. Jeśli pojawią się nowe dolegliwości albo dotychczasowe się nasilą, porozmawiaj z lekarzem.