W skrócie
HGH Fragment 176-191 (AOD9604) to krótki peptyd odpowiadający końcowemu fragmentowi hormonu wzrostu; bada się go pod kątem otyłości i metabolizmu tłuszczu. W badaniach na zwierzętach zwiększał rozpad tłuszczu, a w komórkach nie wiązał się z receptorem hormonu wzrostu. U otyłych szczurów codzienne podawanie doustne przez 19 dni ograniczyło przyrost masy ciała o ponad połowę, a w 24-tygodniowym badaniu u 502 dorosłych z otyłością peptyd według danych sponsora nie dał istotnej korzyści w redukcji masy ciała.
Co to jest
AOD9604 to syntetyczny peptyd z 16 aminokwasów: fragment 177-191 z końca ludzkiego hormonu wzrostu (hGH) z dodatkową tyrozyną na początku. Jego opracowanie wzięło się z obserwacji, że ten koniec cząsteczki hGH mobilizuje tłuszcz, a inne jej części odpowiadają za inne efekty.
Jak działa
Rozpad tłuszczu w komórkach tłuszczowych (lipoliza) przebiega między innymi przez receptory β3-adrenergiczne. U otyłych myszy peptyd przywracał obniżony poziom RNA tych receptorów w tkance tłuszczowej do wartości jak u myszy szczupłych, choć według autorów jego działanie lipolityczne nie przebiegało bezpośrednio przez te receptory. W komórkach z receptorem hormonu wzrostu nie konkurował z hormonem o wiązanie i nie pobudzał podziałów komórek.
W jakim kierunku się go bada
- Otyłość
- Metabolizm tłuszczu
- Wpływ na glukozę i insulinę
- Uszkodzenie chrząstki stawowej
Dawkowanie
- Dawka
- 250 µg
- Zakres
- 250–300 µg
- Częstotliwość
- 2× dziennie
- Cykl
- 3–4 tygodnie
Co pokazały badania
- Badania u ludzi
W sześciu randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo z udziałem 893 dorosłych (w większości z otyłością) autorzy, związani ze sponsorem, opisali tolerancję nieodróżnialną od placebo, brak wpływu na stężenie IGF-1 i brak negatywnego wpływu na wyniki testu tolerancji glukozy. [5]
- Badania u ludzi
W 24-tygodniowym badaniu doustnym u 502 zrandomizowanych dorosłych z otyłością peptyd nie wykazał istotnej korzyści w pierwszorzędowym punkcie końcowym, czyli redukcji masy ciała. Wniosek opiera się głównie na wynikach programu podanych przez sponsora. [9]
- Badania na zwierzętach
U otyłych szczurów Zucker 19 dni doustnego podawania w dawce 500 μg/kg ograniczyło przyrost masy ciała do 15,8 g wobec 35,6 g w grupie kontrolnej i nie pogorszyło wrażliwości na insulinę. [1]
- Badania na zwierzętach
U otyłych myszy po 14 dniach AOD9604, podobnie jak hormon wzrostu, ograniczył przyrost masy ciała, zwiększył oksydację tłuszczu i stężenie glicerolu w osoczu. W odróżnieniu od hormonu wzrostu nie wywołał hiperglikemii ani nie obniżył wydzielania insuliny. [2]
- Badania na zwierzętach
U otyłych myszy AOD9604 podniósł obniżony poziom RNA receptora β3-adrenergicznego do wartości zbliżonych do myszy szczupłych. U myszy pozbawionych tego receptora przewlekłe podawanie nie zmniejszyło masy ciała ani nie zwiększyło lipolizy. [3]
- Badania na zwierzętach
U królików z kolagenazowym modelem zwyrodnienia stawu kolanowego cotygodniowe iniekcje dostawowe AOD9604 ograniczały uszkodzenie chrząstki, a w połączeniu z kwasem hialuronowym działały silniej niż każdy z nich osobno. [8]
- Hodowle komórek i tkanek
W komórkach z receptorem hormonu wzrostu AOD9604 nie konkurował z hormonem o wiązanie z receptorem i nie pobudzał proliferacji komórek, w odróżnieniu od hormonu wzrostu. [2]
Dla dociekliwych: pełny przegląd naukowy z mechanizmami, szczegółami badań i bibliografią.
Wprowadzenie
HGH Fragment 176-191, znany również jako AOD9604, to syntetyczny peptyd składający się z aminokwasów 176-191 pochodzących z C-końcowego regionu ludzkiego hormonu wzrostu (hGH). Fragment ten, o masie cząsteczkowej około 1815 Da (forma cykliczna, z mostkiem dwusiarczkowym między cysteinami; Moré i Kenley, 2014), ma mobilizować tłuszcz podobnie jak pełna cząsteczka hGH. W badaniach u ludzi nie podnosił przy tym stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1), który pośredniczy w działaniu hGH na wzrost tkanek (Stier i wsp., 2013).
Odkrycie tego fragmentu opierało się na obserwacji, że C-końcowy region hGH (177-191) mobilizuje lipidy, a inne regiony cząsteczki odpowiadają za inne efekty: fragmenty N-końcowe nasilają działanie insuliny, a region 108-129 wywołuje silną odpowiedź mitogenną, czyli pobudza podziały komórek (Stier i wsp., 2013). Ta selektywność uczyniła z HGH Fragment 176-191 kandydata do badań nad otyłością.
Ściśle rzecz biorąc, AOD9604 to sekwencja hGH 177-191 z dodatkową resztą tyrozyny na N-końcu (Tyr-hGH 177-191, YLRIVQCRSVEGSCGF), która stabilizuje cząsteczkę — stąd stosowana zamiennie nazwa „fragment 176-191” (Stier i wsp., 2013; Cox i wsp., 2015). W praktyce oba określenia odnoszą się do tego samego peptydu.
Kluczowe ustalenia
- Fragment 176-191 to sekwencja 177-191 z C-końca ludzkiego hormonu wzrostu z dodaną tyrozyną; ten region hGH odpowiada selektywnie za modulację metabolizmu lipidowego
- W komórkach z receptorem hormonu wzrostu peptyd nie konkurował z hormonem o wiązanie i nie stymulował proliferacji, co odróżnia go od pełnej cząsteczki hGH
- U otyłych szczurów Zucker 19-dniowe podawanie doustne w dawce 500 μg/kg ograniczyło przyrost masy ciała o ponad połowę względem kontroli; analogiczny efekt opisano u otyłych myszy ob/ob
- W sześciu randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo z udziałem 893 dorosłych autorzy związani ze sponsorem opisali profil tolerancji nieodróżnialny od placebo, bez wpływu na IGF-1 i tolerancję glukozy
- W 24-tygodniowym badaniu doustnym u 502 zrandomizowanych dorosłych z otyłością nie wykazano istotnej korzyści w pierwszorzędowym punkcie końcowym, czyli redukcji masy ciała
- U myszy przewlekłe działanie na masę ciała i lipolizę wymagało receptorów β3-adrenergicznych, ale według autorów jego działanie lipolityczne nie przebiegało bezpośrednio przez te receptory; zwiększał natomiast poziom ich RNA w tkance tłuszczowej otyłych myszy
Mechanizm działania
Selektywne działanie na metabolizm tłuszczu
Punktem wyjścia dla mechanizmu HGH Fragment 176-191 jest to, czego peptyd nie robi. W przeciwieństwie do pełnej cząsteczki hGH nie konkuruje o receptor hormonu wzrostu (GHR) i nie indukuje proliferacji komórek transfekowanych tym receptorem (Heffernan i wsp., 2001, PMID: 11673763). W badaniach u ludzi nie zmieniał też stężenia IGF-1 (Stier i wsp., 2013).
Sam proces lipolizy w adipocytach przebiega klasyczną drogą β-adrenergiczną:
- Stymulacja cyklazy adenylanowej prowadzi do wzrostu poziomu cAMP
- Aktywacja kinazy białkowej A (PKA)
- Fosforylacja i aktywacja lipazy wrażliwej na hormony (HSL)
- Uwolnienie kwasów tłuszczowych z triglicerydów magazynowanych w adipocytach
Wpływ na receptory β3-adrenergiczne
Heffernan i współpracownicy (2001) wykazali, że u otyłych myszy AOD9604 podnosi obniżony poziom mRNA dla receptorów β3-adrenergicznych (β3-AR) w tkance tłuszczowej do wartości porównywalnych ze zwierzętami szczupłymi (PMID: 11713213). Według autorów może to zwiększać wrażliwość tkanki na bodziec lipolityczny — autorzy tego badania wprost stwierdzają, że lipolityczne działanie zarówno hGH, jak i AOD9604 nie jest mediowane bezpośrednio przez β3-AR.
Efektem obserwowanym u otyłych myszy jest zwiększona oksydacja tłuszczu i wzrost stężenia glicerolu w osoczu (wskaźnik lipolizy; Heffernan i wsp., 2001, PMID: 11673763). Według przeglądu Stiera i wsp. (2013) u otyłych gryzoni peptyd hamował też lipogenezę i nie wpływał na apetyt.
Alternatywne szlaki działania
Eksperymenty na myszach pozbawionych receptorów β3-adrenergicznych (β3-AR knockout) rozdzielają dwa poziomy działania peptydu. Przewlekłe podawanie w tym modelu nie odtworzyło ani spadku masy ciała, ani wzrostu lipolizy obserwowanych u zwierząt dzikiego typu — obecność β3-AR okazała się dla tych efektów konieczna. W eksperymencie ostrym AOD9604 zwiększał jednak wydatek energetyczny i oksydację tłuszczu również u zwierząt bez β3-AR, co wskazuje na istnienie dodatkowej, niezależnej od tego receptora składowej działania.
Hipotezy o dodatkowych celach, bez potwierdzenia w przytoczonych badaniach, obejmują:
- Bezpośrednią modulację enzymów lipolitycznych
- Wpływ na mitochondrialną bioenergetykę
- Interakcję z innymi receptorami adrenergicznymi (β1, β2)
Ta część mechanizmu pozostaje niedookreślona i jest przedmiotem dalszych prac.
Przegląd badań
Badania przedkliniczne
Pierwsze systematyczne dane metaboliczne pochodzą z pracy Ng i współpracowników (2000) na otyłych szczurach Zucker. Doustne podawanie AOD9604 w dawce 500 μg/kg masy ciała przez 19 dni ograniczyło przyrost masy ciała o ponad połowę względem kontroli (15,8 ± 0,6 g wobec 35,6 ± 0,8 g), przy zwiększonej aktywności lipolitycznej tkanki tłuszczowej. W przeciwieństwie do przewlekłego podawania pełnego hGH, terapia AOD9604 nie pogarszała wrażliwości na insulinę w teście klamry euglikemicznej.
Dwie prace Heffernana i współpracowników (2001) przeniosły ten model na otyłe myszy ob/ob leczone przez 14 dni. U zwierząt tych odnotowano:
- Ograniczenie przyrostu masy ciała i zawartości tkanki tłuszczowej
- Zwiększoną oksydację tłuszczu i wyższe stężenie glicerolu w osoczu
- Podniesienie obniżonej ekspresji β3-AR w tkance tłuszczowej do poziomu zwierząt szczupłych
- Brak hiperglikemii i brak upośledzenia wydzielania insuliny — w odróżnieniu od pełnego hGH podanego w tym samym modelu
Badania toksykologiczne i farmakokinetyczne podsumowali Moré i Kenley (2014): AOD9604 nie wykazał aktywności genotoksycznej w teście Amesa, teście aberracji chromosomowych w komórkach CHO ani w teście mikrojądrowym (pojedyncze niewielkie wzrosty, bez zależności od dawki, autorzy uznali za niepotwierdzające genotoksyczności), a przewlekłe podawanie doustne szczurom (6 miesięcy) i małpom cynomolgus (9 miesięcy) nie ujawniło istotnych sygnałów toksyczności. Badania dystrybucji u szczurów wykazały zbliżony rozkład narządowy po podaniu dożylnym i doustnym (biodostępność doustną oszacowano na około 40%), a u świń peptyd po podaniu doustnym był dobrze wchłaniany i szybko się rozkładał. Badania te sfinansował sponsor.
Osobny nurt badań dotyczy podania dostawowego: u królików z kolagenazowym modelem choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego iniekcje AOD9604 (32 króliki w czterech grupach, cotygodniowe iniekcje 0,25 mg od 4. do 7. tygodnia po podaniu kolagenazy) ograniczały uszkodzenie chrząstki i skracały okres kulawizny, a efekt był silniejszy w skojarzeniu z kwasem hialuronowym (Kwon i Park, 2015).
Badania kliniczne u ludzi
AOD9604 przeszedł program badań fazy I–IIb u ludzi, prowadzony w Australii przez Metabolic Pharmaceuticals. W latach 2001-2006 wykonano sześć randomizowanych, podwójnie zaślepionych badań kontrolowanych placebo z udziałem łącznie 893 dorosłych — poza pierwszym badaniem byli to uczestnicy z otyłością kliniczną. Zbiorcze podsumowanie tego programu opublikowali Stier i współpracownicy (2013); autorzy byli związani ze sponsorem badań.
Program obejmował:
- Faza I — dożylnie, dawki pojedyncze 25-400 μg/kg, 15 zdrowych ochotników (BMI 24-30 kg/m²)
- Faza IIa — dożylnie, dawki pojedyncze 25, 50 i 100 μg/kg, 23 mężczyzn z otyłością
- Faza IIa — doustnie, dawki pojedyncze 9, 27 i 54 mg, 17 mężczyzn z otyłością
- Faza IIa — doustnie przez 7 dni, 9, 27 lub 54 mg/dobę, 36 mężczyzn z otyłością
- Faza IIb — doustnie przez 12 tygodni, 1, 5, 10, 20 lub 30 mg/dobę, 300 osób z otyłością
- Faza IIb — doustnie przez 24 tygodnie, 0,25, 0,5 lub 1 mg/dobę, 502 randomizowanych uczestników
Najdłuższe, 24-tygodniowe badanie nie wykazało istotnej korzyści AOD9604 w pierwszorzędowym punkcie końcowym dotyczącym redukcji masy ciała (Dominikowski i wsp., 2026). Według Moré i Kenleya (2014) efekt na masę ciała widoczny we wcześniejszych badaniach nie wystąpił w ostatnim, w którym zastosowano intensywną dietę i ćwiczenia. Wyniki skuteczności całego programu pochodzą z komunikatu sponsora dla giełdy australijskiej (ASX, 2007), bez pełnej publikacji w recenzowanym piśmiennictwie, dlatego nie podajemy liczbowych wyników redukcji masy ciała w poszczególnych grupach.
Narracyjny przegląd z 2026 roku opisuje AOD9604 jako substancję z krótkoterminowymi badaniami u ludzi, z sygnałami skuteczności trudnymi do interpretacji, i odnotowuje, że wnioski o braku skuteczności w otyłości opierają się głównie na wynikach programu fazy 2 podanych przez sponsora (Dominikowski i wsp., 2026).
Ograniczenia danych
- Długoterminowe badania u ludzi prowadzono z podaniem doustnym (do 24 tygodni), a zwierzęce głównie dootrzewnowo, doustnie i dostawowo
- Pierwszorzędowym punktem końcowym badań skuteczności była masa ciała, nie skład ciała ani rozmieszczenie tkanki tłuszczowej
- Uczestnicy poza badaniem fazy I mieli otyłość (BMI ≥ 30, w części badań ≥ 35 kg/m²); do badania 12-tygodniowego nie włączano kobiet, które mogły zajść w ciążę
- Badania bezpieczeństwa u ludzi i badania toksykologiczne opisali autorzy związani ze sponsorem
Dawki w badaniach
Dawki z badań u ludzi (Stier i wsp., 2013). Wszystkie badania były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo.
| Badanie | Droga | Dawka | Czas | Populacja |
|---|---|---|---|---|
| Faza I | dożylnie | 25-400 μg/kg, pojedyncza | 1 podanie | 15 zdrowych mężczyzn, BMI 24-30 kg/m² |
| Faza IIa | dożylnie | 25, 50, 100 μg/kg, pojedyncza | 1 podanie | 23 mężczyzn z otyłością, BMI ≥ 35 |
| Faza IIa | doustnie | 9, 27, 54 mg, pojedyncza | 1 podanie | 17 mężczyzn z otyłością, BMI ≥ 35 |
| Faza IIa | doustnie | 9, 27 lub 54 mg na dobę | 7 dni | 36 mężczyzn z otyłością, BMI ≥ 30 |
| Faza IIb | doustnie | 1, 5, 10, 20 lub 30 mg na dobę | 12 tygodni | 300 osób z otyłością, BMI ≥ 35 |
| Faza IIb | doustnie | 0,25, 0,5 lub 1 mg na dobę | 24 tygodnie | 502 zrandomizowanych dorosłych z otyłością, BMI 30-45 |
W badaniach na zwierzętach podawano 500 μg/kg doustnie przez 19 dni (szczury Zucker; Ng i wsp., 2000) oraz 0,25 mg w cotygodniowych iniekcjach dostawowych (króliki; Kwon i Park, 2015).
Dawkowanie raportowane przez użytkowników
Zestawiliśmy relacje 18 użytkowników Reddita, którzy opisali własne stosowanie HGH Fragment 176-191 (m.in. r/Peptides i r/steroids, 2016–2026); każdą osobę liczymy raz. Wszystkie 18 osób opisało zastrzyki (droga podskórna wynika z kontekstu relacji). Użytkownicy dawkują peptyd osobno pod nazwą „Frag 176-191” i pod nazwą AOD9604, dlatego relacje 41 osób o AOD9604 (m.in. r/Peptides i r/Retatrutide, 2023–2026) ujęliśmy w osobnych wierszach.
| Parametr | Najczęściej raportowane | Zakres w większości relacji |
|---|---|---|
| Dawka na jedno podanie, Frag 176-191 | 250 µg (10 z 18 osób) | 250–300 µg (11 z 18 osób) |
| Częstotliwość, Frag 176-191 | 2× dziennie (10 z 14 osób, które ją podały) | 1–2× dziennie |
| Okres stosowania, Frag 176-191 | Podało go 8 z 18 osób | 3–4 tygodni (5 z 8 osób) |
| Dawka na jedno podanie, AOD9604 (zastrzyki) | 300 µg (16 z 38 osób) | 250–300 µg (23 z 38 osób) |
| Częstotliwość, AOD9604 (zastrzyki) | 1× dziennie (31 z 35 osób, które ją podały) | 1× dziennie, w części relacji 5 dni w tygodniu |
Poza przedziałem 250–300 µg Frag 176-191 przyjmowały pojedyncze osoby: 30, 100, 375, 450, 500, 1000 i 1125 µg na podanie. Okres 5, 6 i 8 tygodni podały po jednej osobie. W relacjach o AOD9604 poza przedziałem 250–300 µg 8 osób podało 500 µg, a pojedyncze osoby od 100 do 1000 µg; trzy osoby stosowały go doustnie lub donosowo (50, 300 i 1000 µg) i nie ujęto ich w tabeli.
To relacje użytkowników, a nie zalecenie ani dawka zbadana klinicznie.
Profil bezpieczeństwa
Stier i współpracownicy (2013) zebrali wyniki sześciu randomizowanych badań kontrolowanych placebo: 893 uczestników, dawki dożylne 25-400 μg/kg i doustne od 0,25 do 54 mg na dobę, najdłuższe leczenie 24 tygodnie. Autorzy byli związani ze sponsorem. Ich wniosek: profil tolerancji peptydu był nieodróżnialny od placebo, a żadne przerwanie leczenia ani ciężkie zdarzenie niepożądane nie zostało uznane za związane z AOD9604 (wyjątek z badania jednorazowego opisano niżej).
Zdarzenia niepożądane (AE) zgłaszała większość uczestników. W badaniu 24-tygodniowym co najmniej jedno AE wystąpiło u 78,7% osób, od 75,6% w grupie 0,25 mg do 83,2% w grupie placebo. Najczęstsze były zakażenia (głównie zapalenie nosogardła, 17,1%), bóle głowy (25,9%), bóle pleców (8,2%) i biegunka (7,8%), bez wyraźnego wzorca względem leczenia. W badaniach jednorazowych i 7-dniowym dominowały bóle głowy oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego. W badaniu 7-dniowym dawka 54 mg wiązała się z większą liczbą bólów głowy, biegunek i wzdęć, a w jednorazowym badaniu doustnym wystąpiło ciężkie zdarzenie w postaci biegunki, ocenione jako możliwie związane z dawką 54 mg (drugie ciężkie zdarzenie w tej grupie, oskrzelowe zapalenie płuc, uznano za niezwiązane).
Ciężkie zdarzenia niepożądane (SAE):
- Badanie 24-tygodniowe: 18 osób (3,6%); placebo 8, 0,25 mg 3, 0,5 mg 1, 1 mg 6 (po około 125 osób w grupie)
- Badanie 12-tygodniowe (po 50 osób w grupie): 5 osób z grup 5, 10 i 20 mg, żadna z grupy placebo (rak podstawnokomórkowy skóry, tłuszczak i rak kolczystokomórkowy skóry przy 20 mg, rak piersi przy 5 mg, czerniak przy 10 mg); badacz nie uznał żadnego za związane z lekiem, m.in. dlatego, że nie wystąpiły w grupie najwyższej dawki (30 mg)
Parametry monitorowane ze względu na pochodzenie peptydu od hormonu wzrostu:
- IGF-1: brak istotnych zmian po 12 tygodniach w badaniu 12-tygodniowym oraz po 12 i 24 tygodniach w badaniu 24-tygodniowym
- Gospodarka węglowodanowa: doustne testy tolerancji glukozy bez istotnych różnic względem placebo
- Immunogenność: u żadnego z uczestników wybranych do oznaczenia nie wykryto przeciwciał anty-AOD9604
- Parametry laboratoryjne, ciśnienie tętnicze, tętno i EKG: bez klinicznie istotnych zmian
Badania kliniczne obejmowały podanie dożylne i doustne. Pojedyncze odczyny w miejscu podania (krwiak, ból) opisano w badaniu fazy I po wlewie dożylnym. Dane dotyczą dorosłych, a najdłuższe leczenie trwało pół roku; nie wykluczają one rzadkich ani odległych zdarzeń. Teoretycznie przewlekłe zwiększanie sygnalizacji β3-adrenergicznej mogłoby prowadzić do zmniejszenia liczby receptorów, a interakcje z β-blokerami i lekami sympatykomimetycznymi nie były przedmiotem osobnych badań.
Kierunki badań
- Mechanizm: wyjaśnienie składowej działania niezależnej od receptorów β3-adrenergicznych, którą zaobserwowano u myszy w doświadczeniu ostrym
- Skuteczność u ludzi: pełne, recenzowane dane o skuteczności; dziś wyniki pochodzą głównie z komunikatu sponsora
- Staw: potwierdzenie wyników z modelu królika w innych modelach
Bibliografia
-
Ng, F. M., Sun, J., Sharma, L., Libinaka, R., Jiang, W. J., & Gianello, R. (2000). Metabolic studies of a synthetic lipolytic domain (AOD9604) of human growth hormone. Hormone Research, 53(6), 274-278. DOI: 10.1159/000053183 (PMID: 11146367)
-
Heffernan, M. A., Thorburn, A. W., Fam, B., Summers, R., Conway-Campbell, B., Waters, M. J., & Ng, F. M. (2001). Increase of fat oxidation and weight loss in obese mice caused by chronic treatment with human growth hormone or a modified C-terminal fragment. International Journal of Obesity and Related Metabolic Disorders, 25(10), 1442-1449. DOI: 10.1038/sj.ijo.0801740 (PMID: 11673763)
-
Heffernan, M., Summers, R. J., Thorburn, A., Ogru, E., Gianello, R., Jiang, W. J., & Ng, F. M. (2001). The effects of human GH and its lipolytic fragment (AOD9604) on lipid metabolism following chronic treatment in obese mice and beta(3)-AR knock-out mice. Endocrinology, 142(12), 5182-5189. DOI: 10.1210/endo.142.12.8522 (PMID: 11713213)
-
Wilding, J. (2004). AOD-9604 Metabolic. Current Opinion in Investigational Drugs, 5(4), 436-440. PMID: 15134286
-
Stier, H., Vos, E., & Kenley, D. (2013). Safety and tolerability of the hexadecapeptide AOD9604 in humans. Journal of Endocrinology and Metabolism, 3(1-2), 7-15. DOI: 10.4021/jem157w
-
Moré, M. I., & Kenley, D. (2014). Safety and metabolism of AOD9604, a novel nutraceutical ingredient for improved metabolic health. Journal of Endocrinology and Metabolism, 4(3), 64-77. DOI: 10.14740/jem213w
-
Cox, H. D., Smeal, S. J., Hughes, C. M., Cox, J. E., & Eichner, D. (2015). Detection and in vitro metabolism of AOD9604. Drug Testing and Analysis, 7(1), 31-38. DOI: 10.1002/dta.1715 (PMID: 25208511)
-
Kwon, D. R., & Park, G. Y. (2015). Effect of intra-articular injection of AOD9604 with or without hyaluronic acid in rabbit osteoarthritis model. Annals of Clinical and Laboratory Science, 45(4), 426-432. PMID: 26275694
-
Dominikowski, A., Rękoś, Z., Olejarz, M., Szczepanek-Parulska, E., Domin, R., & Ruchała, M. (2026). The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Frontiers in Endocrinology, 17, 1822475. DOI: 10.3389/fendo.2026.1822475 (PMID: 42395176)
-
Metabolic Pharmaceuticals Limited. (2007). Metabolic's obesity drug — phase 2B clinical trial results [komunikat giełdowy ASX]. Australian Securities Exchange, Melbourne.
Najczęstsze pytania
Czym AOD9604 różni się od hormonu wzrostu?
To fragment hormonu wzrostu, nie cały hormon: 15 aminokwasów z jego końca (177-191) z dodaną na początku tyrozyną. W komórkach z receptorem hormonu wzrostu nie wiązał się z nim i nie pobudzał proliferacji, a w badaniach u ludzi nie zmieniał stężenia IGF-1. Nazwy „fragment 176-191” i AOD9604 opisują ten sam peptyd.
Czy AOD9604 zmniejsza masę ciała?
U otyłych szczurów i myszy tak: ograniczał przyrost masy ciała. U ludzi w 24-tygodniowym badaniu doustnym (502 zrandomizowanych dorosłych z otyłością) nie wykazał istotnej korzyści w redukcji masy ciała. Dane o skuteczności u ludzi pochodzą głównie z wyników podanych przez sponsora, bez pełnej publikacji.
Jak AOD9604 działa na tkankę tłuszczową?
U otyłych myszy zwiększał utlenianie tłuszczu i stężenie glicerolu, czyli wskaźnika rozpadu tłuszczu. Podniósł też obniżony poziom RNA receptorów β3-adrenergicznych w tkance tłuszczowej. U myszy bez tych receptorów przewlekłe podawanie nie zmniejszyło masy ciała ani nie zwiększyło lipolizy, ale w doświadczeniu ostrym nadal zwiększał wydatek energii i utlenianie tłuszczu.
Czy AOD9604 wpływa na poziom cukru i IGF-1?
W badaniach u ludzi nie zmieniał stężenia IGF-1 i nie pogarszał wyników testu tolerancji glukozy. U otyłych myszy, w odróżnieniu od hormonu wzrostu, nie wywoływał hiperglikemii.
Czy AOD9604 badano w chorobach stawów?
Tak, w badaniu na królikach. W modelu zwyrodnienia stawu kolanowego cotygodniowe iniekcje dostawowe AOD9604 ograniczały uszkodzenie chrząstki, a z kwasem hialuronowym działały silniej niż każdy ze składników osobno.
Co wiadomo o bezpieczeństwie AOD9604?
W sześciu badaniach z placebo (893 dorosłych, dawki dożylne i doustne do 24 tygodni) autorzy związani ze sponsorem uznali tolerancję za nieodróżnialną od placebo. W badaniu 24-tygodniowym co najmniej jedno zdarzenie niepożądane zgłosiło 78,7% osób (od 75,6% do 83,2% w zależności od grupy, najwięcej w grupie placebo), a ciężkie zdarzenia wystąpiły u 18 osób (3,6%), z podobnym rozkładem między grupami. W badaniu 12-tygodniowym (po 50 osób w grupie) ciężkie zdarzenia wystąpiły u pięciu osób z grup 5, 10 i 20 mg, a w grupie placebo u nikogo: cztery nowotwory złośliwe i tłuszczak; badacz nie uznał ich za związane z lekiem. Dawka 54 mg wiązała się z częstszymi dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi, a w badaniu jednorazowym ciężką biegunkę po tej dawce oceniono jako możliwie związaną z peptydem. Badano dorosłych, w większości z otyłością; do badania 12-tygodniowego nie włączano kobiet, które mogły zajść w ciążę.